Frans Timmermans legitimeert agenda van Europese Moslimbroeders

Door Carel Brendel, 24 mei 2016

Image518

Het houdt niet op. Twee dagen na een bijeenkomst van Eurosocialisten, Erdogan-getrouwe clubs, Moslimbroeders en de in Joodse complotten denkende Britse Lord Nazir Ahmed, levert de Nederlandse Eurocommissaris Frans Timmermans op 26 mei een bijdrage aan een ander onderonsje van de politieke islam. In de Koninklijke Bibliotheek van Brussel verwelkomt PvdA’er Timmermans (met een videoboodschap) een symposium (pdf) over “islamofobie”* waarvan met name vrouwen het slachtoffer zouden worden.

De organisator is het European Network Against Racism (ENAR), waarbij tientallen “antiracistische” clubs in 26 Europese landen zijn aangesloten. In Nederland zijn dat onder meer het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI) en het Overlegorgaan Caribische Nederlanders (OCAN).

Zoals wel vaker is het de Moslimbroederschap gelukt om zich op dit terrein op te werpen als spreekbuis van alle Europese moslims. De twee op Europees niveau aangesloten islamitische organisaties vormen onderdeel van het Europese netwerk (pdf) van de Moslimbroeders – de jongeren- en studentenorganisatie FEMYSO en het Europese vrouwenforum EFOMW. Dankzij dit staaltje knap lobbywerk kunnen de Moslimbroeders “islamofobie” hoog op de “antiracistische” Europese agenda zetten.

Op de sprekerslijst van het door Timmermans aan te prijzen symposium staan enkele prominente figuren uit de kring van de Moslimbroederschap. Julie Pascoët, “senior advocacy officer” van ENAR, voorheen actief bij FEMYSO en voor Islamic Relief Worldwide (een hulporganisatie van de Moslimbroeders) presenteert het islamofobierapport en leidt de discussies. Een van de hoofdsprekers is Malika Hamidi, directeur-generaal van het European Muslim Network, de Europese denktank van Moslimbroeder Tariq Ramadan.

De andere hoofdspreker is de Amerikaanse religiewetenschapper John Esposito, een van de trouwste apologeten van de Moslimbroederschap. Minder bekend is dat Esposito zelf ook verbonden is met enkele organisaties van deze politiek-religieuze beweging.

Voor de slotbeschouwing zorgt Intissar Kherigi, voormalig voorzitter van FEMYSO en bestuurslid van ENAR. De dochter van de Tunesische Ennahda-leider Rachid Ghannouchi is daarmee een van de belangrijkste lobbyisten van de Moslimbroederschap in Brussel.

Aanwezig is verder Soraya Post, Europees parlementslid namens de Zweedse feministen. Eerder dit jaar organiseerde zij samen met EFOMW, FEMYSO en ENAR een hoorzitting over vrouwen en “islamofobie”. Onderzoekssite The Global Muslim Brotherhood Daily Watch vond het “onverklaarbaar” dat een feministe optrok met de Moslimbroeders gezien hun staat van dienst (pdf) op voor vrouwen relevante onderwerpen.

Valentina Colombo (European Foundation for Democracy) publiceerde naar aanleiding van de sessie in het Europarlement een artikel met achtergrond over de betrokken organisaties. Het mag duidelijk zijn dat serieuze feministen en socialisten niets hebben te zoeken bij clubs als ENAR, FEMYSO en EFOMW. Desondanks staan ze klaar om de agenda van de politieke islam te legitimeren.

Europa kent geen grenzen, maar de naïviteit van socialisten als Timmermans en feministen als Post kent helemaal geen grenzen.

*”Islamofobie” is een onwerkbaar containerbegrip, dat zich niet beperkt tot haat, discriminatie en het reëel bestaande geweld tegen moslims. Vertegenwoordigers van de politieke islam gebruiken de term ook graag om alle kritiek op de religie islam en/of elk verzet tegen hun islamistische ideologie verdacht te maken. Vandaar de aanhalingstekens.

Eurosocialisten bestrijden extremisme door politieke islam binnen te halen

Door Carel Brendel, 14 mei 2016

Image517

In Nederland wordt het PvdA-Kamerlid Keklik Yücel bedreigd door Erdogan’s Klik-Turken omdat ze het opnam voor de door de Turkse autoriteiten vervolgde columniste Ebru Umar. Yücel krijgt allerlei verwensingen over zich heen, ook omdat ze kritiek leverde op de door het Turkse consulaat ingestelde kliklijn.

In Groot-Brittannië haalt de Labour Party na een reeks schandalen eindelijk de bezem door antisemitische stofnesten in de partij. Minstens 18 Labour-leden, onder wie de Londense oud-burgemeester Ken Livingstone, hebben een schorsing aan de broek. Het is een moeizame taak voor de partijleiding want steeds weer duiken figuren op die ISIS als een zionistisch complot zien of “De Joden” beschuldigen van genocide op de Engelsen.

Aan de sociaal-democratische fractie in het Europese parlement gaan deze ontwikkelingen kennelijk helemaal voorbij. Mijn mond viel open van verbazing toen ik gisteren de aankondiging zag van een “werksessie” over extremisme op 24 mei in Brussel, mede georganiseerd door de socialistische eurofractie, met de Britse Lord Nazir Ahmed of Rotherham als een van de hoofdsprekers.

Lord Ahmed is voorzitter van de andere organisator, het European Muslim Initiative for Social Cohesion (Emisco). Maar het Britse Hogerhuislid is vooral bekend omdat hij lang voor het Corbyn-tijdperk al geschorst werd wegens antisemitisme. In 2013 noemde hij een veroordeling na een verkeersongeval (wegens gevaarlijk rijden) het gevolg van “een Joodse samenzwering”. Twee dagen voor een Labour-commissie zich zou buigen over zijn uitspraak, hield Lord Ahmed de eer aan zichzelf en bedankte als partijlid.

Door de jaren heen manifesteerde de Labour-politicus zich als een bondgenoot van de Britse Moslimbroeders. Hij leidde enkele internationale delegaties van deze beweging. De man die zich in 2009 verzette tegen de komst van Geert Wilders naar het Hogerhuis, organiseerde in 2005 zelf in het domein van de Lords een boekpresentatie van de beruchte Zweedse auteur Israel Shamir, die onder meer antisemitische bloedsprookjes als waar verkondigt.

De lijst van organisaties waarmee Emisco en de Eurosocialisten samenwerken stelt evenmin gerust. Daar is allereerst FEMYSO, de jeugdorganisatie van de Moslimbroederschap in Europa.

Daarnaast werkt de socialistische Eurofractie (waarvan Paul Tang, Agnes Jongerius en Kati Piri deel uitmaken) voor dit evenement nauw samen met De Lange Arm van Erdogan. Deelname is er van de Unie van Europese Turkse Democraten (UETD), de AKP-organisatie voor Europa. De Turkse overheid doet mee via de Presidency for the Turks Abroad, een overheidsdienst van het Erdogan-regime.

Maar goed, de organisatoren van de bijeenkomst zijn tegen terrorisme en extremisme. Kennelijk zijn de Europese sociaal-democraten daarover heel blij. Een kinderhand is gauw gevuld. Dat gaat ten koste van alle kritische vermogens. Niemand lijkt in staat om vast te stellen dat Lord Ahmed, de Moslimbroeders en de AKP niet de aangewezen partners zijn voor een stroming die in een ver verleden de strijd aanbond met religieus fundamentalisme, en die tegenwoordig onder meer vrijheid en gelijkheid als kernwaarden beschouwt.

.

Somalisch congres in Amsterdam tovert omstreden sjeiks uit de hoge hoed

Door Carel Brendel, 4 mei 2016

Ahmed Dahir Aweys

Ahmed Dahir Aweys

Twee op de valreep aangekondigde gastsprekers bezoeken vanaf vanmiddag een Somalisch islamcongres in Amsterdam. Een van hen werd vorige week vanwege zijn controversiële opvattingen nog geweerd op een school in Zweden. De ander wordt geroemd als “geleerde van de verzoening”, maar ging de straat op voor directe invoering van de sharia en sprak op een congres in Gent, waar volgens de Veiligheidsraad geld werd ingezameld voor de terreurbeweging van zijn broer.

Wat voor buitenlandse predikers komen hier eigenlijk over de vloer? Vrijwel niemand hield zich met deze vraag bezig. Maar na vele jaren van gebrekkige aandacht staan de propagandisten van het salafisme en aanverwante totalitaire ideologieën eindelijk in het volle licht van de schijnwerpers.

Bloggers en sheikwatchende Twitteraars houden bij wie er binnenkomt. Website GeenStijl heeft zijn eigen Sheikwatch-rubriek. Gevestigde media, politici en bestuurders hebben meer aandacht gekregen voor het fenomeen. Zo greep de Eindhovense burgemeester Rob van Gijzel eindelijk hard in toen de lokale Al-Fourqaan Moskee een reeks omstreden imams uitnodigde, met als dieptepunt een geestelijke uit Koeweit die de jihad in Syrië financierde en daar met een Kalashnikov was gefotografeerd.

Sommige Nederlandse moskeeën reageren op de toegenomen aandacht door slechts spaarzame informatie te geven over de sprekers op geplande conferenties. Ze zijn kennelijk bevreesd voor te veel belangstelling van de kritische buitenwacht. Al-Fourqaan bijvoorbeeld meldde pas kort voor de bewuste bijeenkomst dat jihadfinancier Waleed al-Tabtabae op de sprekerslijst stond.

Lees de rest van dit artikel »

Patrick Pouw’s meeslepende Terugkeerling gaat over meer dan islamextremisme

Door Carel Brendel, 31 maart 2016

Image513

Hoe verbindt je de levenslijnen van totaal verschillende, maar wel behoorlijk verknipte personen aan elkaar tot een spannend en meeslepend verhaal? Het antwoord geeft de Utrechtse journalist Patrick Pouw in De Terugkeerling, zijn met groot gevoel voor timing begin dit jaar verschenen debuutroman.

Hoofdpersoon één, de “terugkeerling” is Pjotr van Wijk, die ontsnapt uit een treurig bestaan bij een cynische vader in Nieuwegein door de islam te omhelzen. Als Bilal vindt hij zijn bestemming in de Utrechtse wijk Kanaleneiland waar hij in razend tempo radicaliseert. Hij ontpopt zich als de aanvoerder van een groepje selfmade terroristen. De Domstad-jihadis plannen een grote aanslag in het winkelhart van Nederland.

De tweede hoofdpersoon, Bilal’s tegenstrever Mo vertrok juist uit Kanaleneiland om aan een treurig bestaan te ontkomen. Hij is nu eenmaal anders dan zijn roddelzieke moeder en zijn criminele broer. Mo laat het Marokkaanse milieu achter zich dankzij de kennismaking met het mysterieuze mooie meisje Melissa, van wie de precieze achtergrond pas tegen het einde duidelijk wordt.

Mo vindt haar portemonnee in de stadsbus waarin zij kennelijk op weg was naar de tippelzone aan de Europalaan. Het is het begin van een kortstondige vriendschap. Mo breekt uit zijn ongelukkige Utrechtse wereld. Als student in Manchester komt hij “uit de kast” en dompelt zich onder in het alternatieve circuit.

Volslagen onverwacht voor zijn Britse vrienden kiest Mo opeens voor een aanvankelijk succesvolle carrière bij de AIVD. Maar als de wegen van Mo en Bilal elkaar kruisen is de geheim agent in een diepe neerwaartse spiraal geraakt. Op het moment dat het werk hem laat terugkeren naar Kanaleneiland, is Mo’s bestaan gedrenkt in de alcohol. Zijn motivatie is opgelost in rancune tegen zijn chefs. Meer van de plot zal ik niet verklappen.

Pouw schreef eerder Salaam!, zijn verslag van een jaar als undercover in de gelederen van de salafistische prediker Suhayb Salam. Zijn kennis van de islamistische beweging komt hem goed van pas in zijn beschrijving van de nog veel radicalere moslimextremisten rond “Bilal”. Levensecht beschrijft Pouw hoe de “broeders” achter hun pc’tjes op Kanaleneiland skypen met de echte jihadisten in Syrië, zwelgend in slachtofferdenken, mopperend op de “te westerse” jongerenimam (die een sterke gelijkenis vertoont met Yassin Elforkani), werkend aan de uitgelezen kans om aan de “kuffar” te laten zien dat “de moslims” zich niet laten onderdrukken.

Pouw neemt zijn lezers overtuigend mee door achterstandswijken, waar veel maar niet alles uitzichtloos is. Pouw geeft zijn multiculturele samenleving een eigen dynamiek. Allah heeft niet alles voorbestemd op Kanaleneiland. Een vrijgevochten meisje kan enkele jaren later opeens rondlopen als een in een niqab verpakte “zuster”. Maar een moslim militant van het eerste uur maakt zich los van de sociaal-religieuze druk en ergert de “broeders” door met een “Nederlandse” zonder hoofddoek op Kanaleneiland op te duiken voor familiebezoek.

Vol vaart vertelt Pouw zijn verhaal van de ene naar de andere onverwachte wending. Wat dat betreft had De Terugkeerling het zelfde effect als Bonita Avenue van Peter Buwalda, en Smeergeld van Nausicaa Marbe – twee andere boeken die ik bijna niet kon wegleggen.

Marbe had een perfecte timing door Smeergeld uit te brengen op een moment dat in Haarlem een grote corruptie-affaire uitbrak waarin de werkelijkheid de fantasie nog overtrof. Pouw bedacht zijn zeer Utrechtse De Terugkeerling op een moment dat islamextremisten in Parijs en Brussel levensechte aanslagen voorbereidden en uitvoerden.

Ook in zijn geval overtrof de realiteit de literaire bedenksels. Het doelwit van de Domstad-jihadisten bestaat niet meer. Niet vanwege van een terreuraanslag, maar als gevolg van een faillissement.

Patick Pouw, De Terugkeerling, Uitg. Lebowski

PS Nog drie andere boeken wachten op een bespreking. Choosing Sharia?, de voortreffelijke studie van Machteld Zee naar de Britse shariarechtbanken. What’s Left, de klassieker van de links-liberale Engelse columnist Nick Cohen over de verloedering van de links-liberale beweging, en Pourquoi j’ai quitté les Frères Musulmans van de uitgetreden Franse Moslimbroeder Mohamed Louizi.

De komende maand echter ga ik heel andere dingen doen. Op social media komen hooguit wat mooie foto’s langs, want ik ben niet het type dat zijn vakanties verpest door in de hotelkamer allerlei langlopende Twitterruzies uit te vechten.

Begin mei ben ik er weer. Tot ziens.

Organisator kinderfeestjes in El Tawheed Moskee staat nu op terroristenlijst

Door Carel Brendel, 26 maart 2016

Baraa Ahmad vermaakt de kinderen in de El Tawheed Moskee. Nu staat hij op de terroristenlijst.

Baraa Ahmad vermaakt de kinderen in de El Tawheed Moskee. Nu staat hij op de terroristenlijst.

Acht van de nieuwkomers op de Nederlandse terroristenlijst hebben geen digitale sporen achtergelaten. Nummer negen daarentegen is een voormalig gewichtheftalent uit Amersfoort. Twee jaar terug organiseerde hij nog kinderfeestjes in een Amsterdamse moskee. Nu zit hij in het kalifaat.

Tussen al het nieuws over de aanslagen in Brussel bleef de jongste uitbreiding van de Nederlandse terreurlijst vrijwel onopgemerkt. Alle kopstukken uit de Haagse regio staan nu onderhand wel op de lijst.

De nieuwkomers zijn totaal onbekende figuren uit de provincie. Opmerkelijk is de aanwezigheid van twee mannen met autochtoon klinkende voor- en achternamen. Het gaat kennelijk om bekeerlingen. Zou een van hen “Abu Salman” zijn, een autochtone Nederlander die volgens het boek van de Belg Montasser AlDe’emeh zijn zoontje heeft meegenomen naar de jihadvilla van Jabhat Nusrah in Aleppo? Het antwoord is onbekend.

Slechts een van de negen aanwinsten op de terreurlijst heeft digitale sporen achtergelaten. Het gaat om de in Assen geboren Baraa Ahmad. Op internet liet hij een profiel achter met onder meer de trefwoorden “Doorzetter”, “Spontaan”, “Creatief”, “Assen”, “Irak”, “Turkmeens”, “Ondernemers”, “Gewichtheffen”, “Sterkste Man” en “Team Rebel”. In 2012 gold de “aankomende topper” Ahmad van het Amersfoortse Team Rebel nog als een favoriet bij het NK gewichtheffen.

Een doorzetter in de sport was hij echter niet. Na zijn studie koos Baraa voor het ondernemerschap. Hij begon een cosmeticabedrijfje. Maar ook hier was hij geen blijver. Het antwoord waarom staat min of meer in een onderzoekje namens de zeepfirma. Daaruit blijkt namelijk dat hij naast zijn echte naam ook de schuilnaam “Abou Khattab Al Turkmani” gebruikte.

Baraa was aangeraakt door het jihadi salafisme. Hij bedacht Happylines Dawah, de verspreiding van islamitische boodschappen via de lege ruimtes in treinkranten. Het leidde tot positieve aandacht bij De Ware Religie, het virtuele clubhuis van de Nederlandse jihadsupporters. Antropoloog Martijn de Koning schreef een artikel over “Abou Khattab al Turkmani,” die niet op een harde confronterende manier, maar juist op een vriendelijke manier dawah verrichtte. De Koning meldde ook dat de dawah-pionier aanwezig was geweest bij een voetbaltoernooi op een Haags veldje, dat na een confrontatie (over jihadvlaggen) met de politie de geschiedenis inging als de “Slag van Hondius”.

De lezers van mijn blog maakten ruim twee maanden geleden kennis met “Abou Khattab al Turkmani”, van wie de echte naam toen nog niet bekend was. Als “Admin Khattab” was hij een van de mensen achter “De Zuivere Aanbidding”, een Facebook groep die vrome salafistische boodschappen verspreidt via de sociale media. Het was mij opgevallen dat drie van de zes administrators banden hadden met het pro-jihadistische milieu. Een van hen komt volgens Vrij Nederland als Keith R. voor in het Context-dossier, maar is meer bekend onder het alias “Abdullah West”. Een andere schuilnaam (zo beweert Shabir “Maiwand” Burhani met grote stelligheid) is “Ibrahiem Awwad”. Onder die naam zou R. betrokken zijn bij de “geheime” Facebook-groep Staatsnieuws, bedoeld voor de verspreiding van ISIS propaganda.

Een tweede beheerder van “De Zuivere Aanbidding” is Adil C., alias “Admin Ayubi”, die onlangs wegens het overmaken van geld naar Syrië werd veroordeeld tot één jaar cel, waarvan de helft voorwaardelijk, in een Arnhemse jihadzaak.

De derde betrokkene is dus Ahmad, die in september op zijn Facebookpagina meldde dat hij nu “een trotse mujahid is onder de schaduw van de khilafah”. Hij heeft alsnog voor de harde, confronterende aanpak gekozen. Wanneer hij precies is vertrokken is niet helemaal duidelijk, vermoedelijk een jaar geleden. In drie jaar legde “Abou Khattab” de weg af van Team Rebel naar het rebellenteam van Abou Bakr al-Baghdadi.

In juli 2014 organiseerden Ahmad en R. nog kinderfeesten in de El Tawheed moskee. De Zuivere Aanbidding hield er ook een zusterdag en nam een video op in de bibliotheek van de moskee. Nu Ahmad onder zijn echte naam opduikt op de Nederlandse terroristenlijst, dringt zich opnieuw de vraag op waarom de El Tawheed Moskee zo veel ruimte heeft gegeven aan mensen die aanschurken tegen het jihadisme.

Leider Nida Rotterdam associeert zichzelf opnieuw met pro-Hamas-activisten

Door Carel Brendel, 18 maart 2016

Nourdin el Ouali (links) met pro-Hamas actvist Zaher Birawi (midden) en Ibrahim Akkari, voorman van de Moslim Broederschap in Nederland.

Nourdin el Ouali (links) met pro-Hamas actvist Zaher Birawi (midden) en Ibrahim Akkari, voorman van de Moslim Broederschap in Nederland.

De islamitisch geïnspireerde partij Nida Rotterdam weerlegt opnieuw geen feiten, maar roept “guilty by association” bij vragen over de dwarsverbanden van sommige leden met de Moslim Broederschap (MB). Ondertussen associeert partijleider Nourdin el Ouali zichzelf opnieuw met Britse Hamas-activisten.

Elsevier-journaliste Nikki Sterkenburg schreef deze week een zeer lezenswaardig artikel over het tweejarig bestaan van Nida Rotterdam, de enthousiaste en spraakmakende, islamitisch geïnspireerde lokale partij in de Maasstad. De tekst vind u hier (achter de abonneemuur) of anders moet u even langs de kiosk.

Sterkenburg vroeg Nida Rotterdam ook naar de door mij gesignaleerde dwarsverbanden van partijleider Nourdin el Ouali en prominente kaderleden met organisaties uit de sfeer van de Moslim Broederschap (bekeerlingengroepen, Milli Görüs, aan de MB gelieerde actiegroepen voor Gaza). Zoals te verwachten viel kwam Nida opnieuw niet met een weerlegging van de door mij aangedragen feiten. Dan kan ook moeilijk want ik heb ze verzameld uit reguliere media als Trouw en RTV Rijnmond, uit het kadaster en het handelsregister, en bovenal van de websites van de betrokken organisaties. Net als de vorige keer sputtert de partij over “guilty by association”.

Fractiemedewerker Jeroen Schilder, tevens lid van de Raad van Toezicht van het in islamitisch centrum De Middenweg gevestigde Landelijk Platform Nieuwe Moslims, zegt in Elsevier: “We praten met iedereen. Het is guilty by association. Bij ons eenjarig jubileum sprak de Joods-lesbische Markha Valente van de Radboud Universiteit Nijmegen. Nourdin staat ook op de foto met prinses Beatrix. Als je de redenering van Brendel doortrekt, zijn we ook te linken aan de roze beweging en het koningshuis.”

Als ik Schilders’ redenering nog verder doortrek, dan ben ik ook verbonden aan de Moslim Broederschap, want in 2012 bezocht ik de Nationale Bekeerlingendag. Ik sta op de foto met de Canadees Jamal Badawi, een kopstuk van de internationale MB. Sterker nog, ik schudde de hand van Jacob van der Blom (Europe Trust Nederland, De Middenweg, Essalam Moskee) en daarmee ben ik slechts twee handdrukken verwijderd van Yusuf al-Qaradawi, de geestelijk leider van de Moslim Broederschap.

Lees de rest van dit artikel »

Pakistaanse groepen in Nederland vereren dader van terroristische moord

Door Carel Brendel, 7 maart 2016

Mumtaz Qadri

Mumtaz Qadri

Salman Taseer was de moedige gouverneur van Punjab. Hij nam het op voor de christelijke vrouw Asia Bibi, die tot de doodstraf werd veroordeeld op grond van de zeer dubieuze Pakistaanse blasfemiewetgeving. Taseer ontving daarna tientallen doodsbedreigingen. Op 4 januari 2011 werd Taseer uit de weg geruimd door een van zijn eigen lijfwachten.

Mumtaz Qadri heette de religieuze fanaat die minstens 25 kogels afvuurde op Taseer. Een Pakistaanse rechtbank veroordeelde hem tot de doodstraf. Een week geleden werd Qadri opgehangen in de gevangenis. Fanatieke moslims in Pakistan beschouwen de vermoorde gouverneur als een afvallige en vereren de laffe moordenaar als een martelaar. Naar schatting 100.000 mensen woonden zijn begrafenis bij.

Het fanatisme beperkt zich niet tot Pakistan. De heldenverering van Qadri vindt ook plaats in Groot-Brittannië met zijn talrijke Pakistaanse migranten, en ook in de kleine Pakistaanse kolonie in Nederland, die door radicale predikers en uitingen steeds vaker de aandacht van de sheikwatchers trekt.

De Al-Aqsa Moskee in het Noord-Engelse Bolton zette Qadri vorige week centraal in zijn Facebook-profiel. Daar verschenen diverse video’s en artikelen ter ere van de opgehangen terrorist. Muhammed Asim Hussain, imam in Bradford, sprak van “een donkere dag in de geschiedenis van Pakistan. De doodstraf was onterecht volgens Hussain, want Qadri verrichtte zijn daad “ter ere van de profeet”. Hussain gaf begin dit jaar overigens nog lezingen in Eindhoven en Amsterdam.

Ook Pakistaanse moskeeën in Nederland eren de opgehangen terrorist als een martelaar. Moskee Ghousia plaatste op 4 maart een stukje over Qadri, volgens de Google-vertaling uit het Urdu “undoubtedly a great figure whose sacrifice was accepted before Allah”. De Al-Karam Moskee in Amsterdam deelde een video van Qadri met reacties als “proud on you Mumtaz” en “Allahu Akbar”. “Miesbahoel Islam” (Zwolle) plaatste ook al een video ter ere van Qadri.

“Dawate Islami Holland,” een Pakistaanse dawah (islamitische missie) organisatie, zegt dat Mumtaz Qadri “het martelaarschap kreeg door de eer van de boodschapper van Allah te verdedigen”. Ook deze club deelde videos ter ere van de veroordeelde terrorist. Behalve eerbetoon aan de moordenaar van gouverneur Taseer bevat de tijdlijn van “Dawate Islami Holland” vooral “vredesgroeten naar de Profeet” en oproepen voor “inspirerende bijeenkomsten”, onder meer in moskee Ghausia in Rotterdam (de moskee van de bloemen gooiende imam), de gelijknamige moskee in Den Haag en ook in Almere.

De bewondering uit de hoek van Dawate Islami is verklaarbaar. Mumtaz Qadri was een gewaardeerd lid van hun organisatie. Dawate Islami geldt als een “geweldloze” en “gematigde” beweging, die sterk gekant is tegen de Taliban en de Saoedisch geïnspireerde Deobandi sekte. De wijde steun voor Mumtaz Qadri is genoeg reden om grote vraagtekens te zetten bij de “gematigdheid” van Dawate Islami en aanverwante verenigingen.

Als “gematigde” Pakistaanse moskeeën in Nederland zonder aarzeling een terroristische moordenaar verheerlijken, dan heeft minister van Integratie Lodewijk Asscher er weer een probleem bijgekregen.

Ook de Belgische Moslimbroeders hebben hun Koeweit-connectie

Door Carel Brendel, 27 februari 2016

Mutlaq Alqarawi (rechts) en Adel al-Falah (midden) ontvangen het Britse Hogerhuislid Lord Sheikh.

Mutlaq Alqarawi (rechts) en Adel al-Falah (midden) ontvangen het Britse Hogerhuislid Lord Sheikh.

Het mooie van Blendle is dat je in aanraking komt met onverwachte artikelen in media die je niet dagelijks te zien krijgt. Afgelopen week ontdekte ik in het weekblad Humo een artikel over de Moslimbroederschap (MB) in België. Daaruit blijkt dat deze beweging ook bij onze zuiderburen kan rekenen op steun uit Koeweit.

Toegegeven, de kop in chocolade had een wat alarmistische toonzetting: ‘DE MOSLIMBROEDERS WILLEN VIA BELGIË EUROPA OVERNEMEN’. Zelf maak ik me vooralsnog meer zorgen over de nabije doelen van de Broeders. Het herislamiseren van verwesterde moslims, het winnen van nieuwe bekeerlingen, het streven naar invloedrijke posities binnen moslimkoepels en de beïnvloeding van regeringen, gemeentes en Europese instellingen, die vaak zo naïef zijn om organisaties van de Moslimbroederschap als spreekbuis namens alle moslims te beschouwen.

Het Humo-artikel bevatte opvallend nieuws. Zo onthulde auteur Raf Saviller het bestaan van een organisatie in Antwerpen, waarin topfunctionarissen uit Koeweit samenwerken met de leiding van de Belgische MB. Het gaat om het European Center for Training and Education (ECTE), een “vereniging zonder winstoogmerk” (vzw) die is gevestigd in een achterafstraatje in de wijk Borgerhout.

Humo kreeg geen antwoord van de Koeweitse ambassade op vragen over de activiteiten van ECTE. Ook de Antwerpse burgemeester Bart De Wever gaf geen opheldering. ECTE heeft geen website en ontplooit zo te zien geen bezigheden op het gebied van training en educatie. Dat wekt het vermoeden dat de vzw vooral is opgericht om de bouw van moskeeën en andere MB-activiteiten te ondersteunen.

De samenstelling van het bestuur wijst in deze richting. Humo noemde slechts de namen van drie bestuurders. Uit een document in het Belgische Staatsblad blijkt dat zes Koeweiti’s en drie Belgen op 26 juli 2013 waren betrokken bij de oprichting van ECTE. Het negental benoemde Adel al-Falah, “undersecretary” op het ministerie van Awqaf (islamitische fondsen) en Islamitische Zaken tot voorzitter.

Vice-voorzitter is Khalif al-Ezainah, “assistant undersecretary” voor externe betrekkingen van hetzelfde Koeweitse ministerie van religieuze zaken. Penningmeester is Mutlaq Alqarawi, eveneens “assistant undersecretary”, maar sinds enkele jaren gepensioneerd. Alqarawi is hier bekend als voorzitter van Europe Trust Nederland (ETN), de vastgoedstichting van de Nederlandse Moslimbroeders. Met steun uit Koeweit bouwden ze de Blauwe Moskee in Amsterdam en kochten een pand in Den Haag voor de Stichting Sociaal Cultureel Centrum Nederland (SSCCN). Zoals bekend (behalve bij de redactie van Nieuwsuur) is ETN tevens eigenaar van dawah centrum De Middenweg in Rotterdam.

Lees de rest van dit artikel »

Goede Moskee, Slechte Moskee, aflevering 412: Moddergevecht bij Moslimbroeders

Door Carel Brendel, 13 februari 2016

Europe Trust voorman Ahmed al-Rawi kwam in 2008 over om het contact voor de Blauwe Moskee te tekenen. Achter hem staat Yahia Bouyafa.

Europe Trust voorman Ahmed al-Rawi kwam in 2008 over om het contact voor de Blauwe Moskee te tekenen. Achter hem staat Yahia Bouyafa.

UPDATE: Algemeen Dagblad moet rectificeren

“Toen ik in februari 2009 mijn eerste blog schreef over de komst van de Moslimbroederschap naar het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart, had ik er geen flauw idee van dat het dossier van de Blauwe Moskee zou uitgroeien tot een complete soap. Nog minder kon ik vermoeden dat de Nederlandse Moslimbroeders – normaal gesproken een nogal gesloten gezelschap – vier jaar later hun interne ruzies in de volle openbaarheid zouden uitvechten. Inmiddels is de serie Goede Moskee, Slechte Moskee toe aan deel 245.”

Zo begon ik op 31 oktober 2013 een blog over de moskeesoap rond De Blauwe Moskee in Amsterdam en haar eigenaar, Europe Trust Nederland (ETN), de vastgoedstichting van de Moslimbroederschap in Nederland. Aanleiding tot het artikel was het aangekondigde vertrek van ETN-bestuurslid Yassin Elforkani (voorzitter en later vice-voorzitter), die in de Volkskrant uitgebreid had verteld over zijn hoog oplopende ruzie met ETN-oprichter Yahia Bouyafa.

Bijna anderhalf jaar later gaat de soap vrolijk verder met nieuwe wendingen en intriges. Het script kreeg een tweede verhaallijn rond de Rotterdamse Essalam Moskee (niet van ETN, wel van de Moslimbroeders), waar ongeveer een jaar geleden een vergelijkbare strijd om de macht uitbrak. Tussen de twee moskeeruzies bestaan frappante overeenkomsten.

Ik zal u niet vervelen met een te uitgebreide voorgeschiedenis. Wilt u alles in detail weten dan kunt u op deze site zoeken met de trefwoorden “Europe Trust Nederland”.

Kort samengevat komt het er op neer dat Bouyafa in oktober 2006 een van de oprichters was van Europe Trust Nederland, het polderfiliaal van de in Markfield bij Leicester gevestigde Europe Trust, het Europese vastgoedfonds van de Moslimbroeders.

Met steun uit Koeweit opende ETN in 2008 een islamitisch centrum in Den Haag. In 2009 tekende Bouyafa in het bijzijn van Europe Trust-directeur Ahmed al-Rawi een contract voor de bouw van de Blauwe Moskee in Slotervaart. Bouyafa vertelde dat hij financiers had gevonden in Qatar. Hij kreeg de zaak echter financieel niet voor elkaar. Hij maakte daarom op 1 januari 2010 als voorzitter plaats voor jongerenimam Yassin Elforkani. Daarnaast trad de bekeerlingenvoorman Jacob van der Blom, die in 2010 de grote Yusuf al-Qaradawi persoonlijk ontmoette op een congres van de International Union of Muslim Scholars (IUMS), tot het bestuur toe. Elforkani en Van der Blom maakten de financiering van de Blauwe Moskee rond met steun van Moslimbroeders uit Koeweit, en onder toezicht van het ministerie van religieuze zaken.

De Koeweitse overheid ging zich in 2013 direct met de gang van zaken bemoeien. De inmiddels gepensioneerde topambtenaar Mutlaq Alqarawi nam het voorzitterschap op zich. Sterke man in Nederland, naast Van der Blom, is tegenwoordig Ibrahim Akkari, een oudgediende onder de Nederlandse Moslimbroeders. Sinds 16 maart 2015 is hij vice-voorzitter, en neemt daarmee de in november 2013 door Elforkani ontruimde stoel in.

In 2014 verwierf ETN nog een derde gebouw, een voormalige kerk in Rotterdam. Het pand werd omgedoopt tot De Middenweg en fungeert als dawah-centrum voor de Moslimbroeders – wat overigens geheel was ontgaan aan het onderzoeksteam van Nieuwsuur bij hun speurtocht naar “gewone moslims”.

Dat alles gebeurt sinds 1 juli 2010 zonder Bouyafa. Zijn vertrek als bestuurslid was het begin van steeds weer nieuwe verwikkelingen en conflicten tussen enerzijds Bouyafa en anderzijds de tandem Elforkani/Van der Blom. Opmerkelijk daarbij was dat de “broeders” weldra openlijk vechtend over de straat rolden, en dat er vanuit de anders nogal gesloten beweging driftig werd gelekt naar de media.

Lees de rest van dit artikel »

Vliegtuigkaapster Leila Khaled spreekt, met subsidie van Democratie en Media

Door Carel Brendel, 29 januari 2016

Image510

Twee maanden na de eerste onthullingen op mijn website, en van Elma Verhey bij ThePostOnline, zijn de Nederlandse media wakker geworden. NRC Handelsblad meldde gisteren dat Marjan Sax en Heikelien Verrijn Stuart, bestuursleden en tevens beheerders van de subsidiekraan van Stichting Democratie en Media (SDM), in de afgelopen jaren geld uitdeelden aan projecten waar ze zelf bij betrokken waren.

Veel NRC-nieuws stond in november en december al op mijn website en bij ThePostOnline, dat onder meer mijn blogs over de affaire heeft geplaatst naast het onderzoekswerk van Verhey.

In december bood ik bij NRC Handelsblad een opiniestuk aan. Ik baseerde het op een zoektocht door SDM-jaarverslagen en -subsidielijsten uit de periode 2010-2014. Helaas, wegens “nijpend ruimtegebrek” drong mijn artikel niet tot de kolommen door. Bij de afdeling onderzoek van NRC Handelsblad was er nu kennelijk wel tijd en ruimte voor de misstanden bij Democratie en Media.

NRC-verslaggever Joep Dohmen bevestigde mijn eerdere conclusies: “Uit een inventarisatie van de sinds 2010 door SDM uitgedeelde subsidies blijkt dat de stichting inderdaad honderdduizenden euro’s heeft gegeven aan organisaties waarbij twee bestuursleden betrokken waren. Het gaat om publiciste Marjan Sax, tot vorig jaar bestuurslid, en journaliste Heikelien Verrijn Stuart, inmiddels lid van de raad van toezicht.”

Dohmen vond overigens ook SDM-steun aan de door Verrijn Stuart bestuurde Nuhanovic Foundation – twee subsidies die ik over het hoofd had gezien. Hilarisch is zijn beschrijving van de gang van zaken als de SDM-commissie moest beslissen over subsidie aan een stichting van een van de leden. Dan ging het Verrijn Stuart even de kamer uit, zodat Sax kon beslissen. Of Sax ging even de kamer uit, zodat Verrijn Stuart de knoop kon doorhakken.

In mijn opiniestuk beschreef ik Democratie en Media als “een speeltuin voor activisten,” met speciale aandacht voor extreemlinkse hobby’s waar de grondleggers van Het Parool niets van moesten hebben. Terwijl SDM zichzelf juist beschouwt als de geestelijke erfgenaam van de Amsterdamse verzetskrant.

De “linkse speeltuin” draait komend weekeinde weer op volle toeren. SDM is een van de financiers van de “New World Summit” (pdf), een conferentie in Utrecht die volgens het in deze kring gebruikelijke Engelse koeterwaals is “dedicated to constructing ‘alternative parliaments’ for stateless political organizations that find themselves excluded from democratic processes.”

Centraal staat de autonome Koerdische beweging in de Syrische Rojava-gebieden, langs de grens met Turkije. Deze groepering verzet zich moedig tegen de beulen van ISIS, en moet altijd bedacht zijn op een mes in de rug door het Turkse regime van de islamist Erdogan.

Bleef het maar bij dit sympathieke doel. Helaas hebben de organisatoren van de New World Summit een zeer dubieuze bondgenoot voor de Koerden aangesleept. Een van de aangekondigde spreeksters (30 januari, “response by Leila Khaled”) is Leila Khaled. Deze Palestijnse cultfiguur was deelneemster aan twee vliegtuigkapingen in 1969 en 1970. Zij is lid van het Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP), dat door de Europese Unie nog steeds wordt beschouwd als een terroristische organisatie.

Lang geleden allemaal? Vorig jaar op tournee in Zuid-Afrika beweerde Khaled (geheel in de geest van topambtenaar Yasmina Haifi en rapper Appa) dat ISIS “een zionistische Amerikaanse organisatie” is. Khaled verkondigde ook nog dat “de leiders van Boko Haram nog zionistischer zijn dan de zionisten” en dat “zionisten de hele wereld controleren”. Kortom, allerlei klassieke antisemitische complottheorieën verpakt in een “antizionistisch” jasje. Khaled’s recente uitspraken staan uiteraard niet vermeld in het programma van de New World Summit.

Khaled’s optreden wordt dus mede mogelijk gemaakt (pdf) door Stichting Democratie en Media. Dezelfde stichting subsidieerde vorig jaar de komst van het omstreden Knesset-lid Haneen Zoabi naar een herdenking van de Kristallnacht door voormalige Hamas-knuffelaars. Wonderlijk dat SDM zich nog steeds beroemt op het verzetsverleden van Het Parool, waarin de strijd tegen antisemitisme zo’n grote rol speelde.