Politiek amateurisme bloeit aan vooravond van gemeenteraadsverkiezingen, deel 3

Door Carel Brendel, 29 januari 2018

MET UPDATE: PvdA haakt af, Comité 21 Maart past slogan aan

Amsterdamse politici krijgen koudwatervrees nu er ophef is ontstaan over de rechtstreeks tegen de verkiezing van FvD-raadsleden gerichte landelijke antiracismebetoging. In 2008 wisten landelijke politici veel beter dat het geen pas geeft om te demonsteren tegen collega’s en dat je hen in het politieke debat hoort te bestrijden.

In 2008 was de organisatie van de jaarlijkse demonstratie tegen racisme nog in handen van Nederland Bekent Kleur, het comité van de Amsterdamse activist René Danen. PVV-leider Geert Wilders had zijn anti-islamfilm Fitna aangekondigd, wat voor maatschappelijke onrust en politieke opwinding zorgde. Onderdeel van het programma was de aanbieding aan Tweede-Kamerleden van een petitie tegen “de intolerante en discriminerende standpunten van de PVV”.

Enkele dagen voor de aanbieding haakten de betrokken Kamerleden – Femke Halsema van GroenLinks, Sadet Karabulut van de SP, Khadija Arib van de PvdA en collega’s van CDA en VVD – af omdat de actie uitsluitend tegen Wilders en zijn film Fitna zou zijn gericht. “Demonstreren doe je tegen ideeën, niet tegen personen,” aldus Karabulut. De volgens de website Doorbraak als “kwaadaardig” omschreven Arib zei: “Nederland Bekent Kleur is tegen polariseren, maar doet dat nu zelf ook. Het heeft allemaal iets ophitserigs.” De parlementariërs verklaarden dat het hun taak was om Wilders in de Kamer te bestrijden en niet op straat. CDA’er Sybrand van Haersma Buma: “’We demonstreren ook niet tegen andere Kamerleden.”

Uiteindelijk ging de manifestatie door zonder zittende politici. Alleen GroenLinkser Tofik Dibi – die eerder samen met Internationale Socialisten met sandwichborden de straat op ging tegen Wilders – liet zich zien. Verder hielden de oud-ministers Hans Dijkstal (VVD) en Hedy d’Ancona een toespraak. Aan het woord kwam ook de Internationale Socialiste Miriyam Aouragh. Dezelfde Aouragh hield in maart 2004 nog een toespraak tijdens de herdenking van Ahmed Yassin, de oprichter van de antisemitische terreurbeweging Hamas.

“Een religieuze fascist,” schreef Doorbraak eerder, maar dat was voor Danen kennelijk geen reden om Aouragh en de Internationale Socialisten uit zijn organisatie te zetten. Aan het slot was er nog een optreden van rapper Appa, een terugkerende waarde bij “antiracistische” demonstraties want in 2015 liet de organisatie – inmiddels in handen van het Comité 21 Maart – hem optreden ondanks antisemitische toespraken tijdens de Gazaprotesten van 2014.

Tien jaar later blijkt dat de landelijke politici in 2008 beter hebben opgelet dan hun Amsterdamse collega’s dit jaar. PvdA, GroenLinks en SP in de hoofdstad hebben namelijk hun handtekening gezet onder het manifest voor de komende antiracismebetoging in Amsterdam. “Geen racisten in de Raad” heet het manifest en het streeft ernaar de verkiezing te voorkomen van raadsleden van het Forum voor Democratie (Fvd), Leefbaar Rotterdam en de PVV. In deze demonstratie trekken de politici op met intolerante en gewelddadige groepen als AFA Fryslân en het No Border Limits Network, die zich volgens de AIVD schuldig maken aan geweld en intimidatie. Van de partij zijn ook de Internationale Socialisten (IS), volgens onderzoeker Hans Moors, in 2009 in een rapport voor het ministerie van Binnenlandse Zaken (pdf) “de belangrijkste organisatie binnen socialistisch extreemlinks. Tijdens en na de oorlog in Gaza heeft IS haar pro-Palestijnse standpunt in behoorlijk antisemitische termen verwoord. In Nederland is IS, of zijn leden van IS, betrokken bij (gewelddadige of op geweld uitdraaiende) linkse acties en demonstraties.”

De aanwezigheid van de stalinisten van de NCPN, de Social Justice Warriors van BIJ1 en de Erdogan-gezinde partijen DENK en NIDA (vorige week in Rotterdam nog aanwezig bij een steunbetuiging aan de Turkse aanval op de Koerdische enclave Afrin) maakt de zaak er evenmin gezelliger en zeker niet antiracistischer op

Inmiddels heeft de lokale Partij van de Dieren” afgehaakt, terwijl de PvdA opeens een verandering van motto en opzet wil, mede uit schrik van een incident op het Buikslotermeerplein waar een 71-jarige FvD-flyeraar werd belaagd door “antifascisten”. Inmiddels hebben SP en GroenLinks* (zie update verderop) zich aangesloten bij de eis dat de leus en het manifest moeten worden aangepast. Aanpassing van de leus betekent overigens nog steeds dat deze partijen de straat opgaan in het gezelschap van zeer dubieuze clubs.

Je vraagt je af onder welke steen politici als PvdA-fractieleider Marjolein Moorman (PvdA) en PvdD-leider Johnas van Lammeren de afgelopen maanden hebben gelegen. Het Comité 21 Maart kwam al op 25 oktober 2017 bijeen in het Nelson Mandelahuis (hoofdkwartier van deelnemers HTIB en Emcemo) om voorbereidingen te treffen voor de demonstratie. Op de agenda van deze “brede vergadering” stond de oproep “Geen racisten in de gemeenteraden.” Dat dit inderdaad het motto werd van de betoging was al op 20 december 2017 officieel bekend. Uit de FB-pagina van het 21 Maart Comité (“Abdou, Alejandra, Ewout, Lonneke, Saida”) blijkt overigens dat de Internationale Socialist Ewout van den Berg lid is van het organisatiecomité evenals Alejandra Slutzky, auteur van het IS-clubblad De Socialist. Andere leden zijn Lonneke Lemaire, van het comité van de in Joodse kring verafschuwde anti-Israëlische Kristallnachtherdenking, en Abdou Menebhi, naast Aouragh in 2004 namens Emcemo spreker op de herdenking van Ahmed Yassin. “Islamofobie” bestrijdster Saida Derrazi fungeert als woordvoerder.

De leiders van de reguliere politieke partijen in Amsterdam hebben kennelijk geen idee waarmee en met wie ze zich inlaten, of sluiten de ogen voor geweld en antisemitisme in de eigen gelederen ter wille van het goede doel “antiracisme”.

De naïeve politici keren nu voor een deel van hun dwalingen terug. Maar je blijft je verbazen over de dooddoeners waarmee bijvoorbeeld GL-leider Rutger Groot Wassink aanvankelijk alle kritiek afwimpelde. In een AT5-interview, waarin hij kennelijk geen enkele kritische vraag kreeg, zei Groot Wassink vorige week nog: “GroenLinks is een linkse partij. Dat er ook andere clubs zijn vind ik op zich niet zo erg. Het gaat erom dat we intolerantie en onverdraagzaamheid een halt toeroepen. En dat daar dan clubs bij zijn die niet helemaal mijn politieke stijl of vorm hebben, dat is dan zo. Ik denk dat het heel belangrijk is om met elkaar een statement af te geven juist tegen intolerantie en onverdraagzaamheid in de stad.”

Groot Wassink wil dus intolerantie en onverdraagzaamheid een halt toeroepen door mee te lopen met intolerante en onverdraagzame types. En gaat er aan voorbij dat de afwijkende “politieke stijl of vorm” in het geval van AFA en No Border Limits bestaat uit geweld en intimidatie.

AT5: “Dat hij meeloopt met radicale types van bijvoorbeeld de Anti-Fascistische Actie ziet hij (Groot Wassink, CB) ook niet als obstakel. ‘Als u mij vraagt of ik anti-fascistisch ben? Ja, wel zeker. Fascisme is natuurlijk gewoon een buitengewoon bedreigende en gevaarlijke ideologie. Dus ik zou mijzelf wel als antifascist beschouwen, ja.’ ”

Dus als andere mensen zich antifascist noemen, dan is het zonder meer goed en kijken we niet meer naar de inhoud van hun activiteiten. Ik vrees dat deze kritiekloze instelling aan de basis staat van het politieke amateurisme in de hoofdstad.

UPDATE (30 januari): Na een lange worsteling heeft de PvdA Amsterdam zich gisteravond laat teruggetrokken van de demonstratie “omdat we vinden dat het doel van de dag overschaduwd wordt.” In een verklaring schrijven fractievoorzitter Marianne Moorman en afdelingsvoorzitter Herman Wiersema: “De demonstratie van het 21 maart Comité richt zich dit jaar op de gemeenteraadsverkiezingen en krijgt in onze ogen te veel de sfeer van een actie specifiek gericht tegen politieke partijen als Forum voor Democratie. We zien de spanning oplopen, en daarom hebben we deze weloverwogen beslissing genomen.”

De PvdA gaat de strijd tegen het gebruik van termen als “dobberneger” en “homeopathische verdunning” nu in het publieke debat voeren. Samen met het Comité 21 Maart ondernam de PvdA nog een “zoektocht om de manifestatie te laten gaan over het werkelijke probleem. Maar we vonden niet de zekerheid die we zochten. In onze ogen blijft de suggestie te veel bestaan van een demonstratie tegen politieke partijen. Daarnaast vrezen we dat het protest te veel gedomineerd wordt door organisaties die methoden hanteren die wij haaks vinden staan op onze boodschap. Dat deelnemer AFA ons vanmiddag via Twitter toebeet ‘vluchtelingenjagers’ te zijn die lekker weg moeten blijven van de demonstratie, heeft ons gesterkt in ons besluit.”

In voorgaande jaren had de PvdA overigens geen enkel probleem om met de gewraakte organisaties op te trekken. Tijdens de “antiracistische” demonstratie van 2017 liep er bijvoorbeeld een “zwart blok” van autonomen en AFA-leden mee. Dat alles versterkt de indruk dat de PvdA pas moeite kreeg met deze mededemonstranten toen sociale media de schijnwerpers op hun aanwezigheid zetten.

Om het afhaken van politieke partijen te voorkomen besloot het Comité 21 Maart gisteren om de leus voor de demonstratie te veranderen van ‘Geen racisten in de raad’ naar ‘Geen racisme in de raden’. Bestuurslid Abdou Menebhi noemde dit een compromis, dat dus niet heeft voorkomen dat eerst de Partij van de Dieren en vervolgens de PvdA afhaakten. Op de jongste deelnemerslijst (gecheckt op 30 januari om 8.00 uur) ontbreekt ook de SP afdeling Amsterdam. De SP-jongeren van Rood doen nog wel mee net als de raadsfractie van GroenLinks.

Politiek amateurisme bloeit aan vooravond van gemeenteraadsverkiezingen, deel 2

Door Carel Brendel, 24 januari 2018

De Amsterdamse afdelingen van PvdA, GroenLinks en SP hebben zich aangesloten bij een officieus comité van aanbeveling voor het Forum voor Democratie.

MET UPDATE: PvdA maakt grote spagaat: geen “racisten” in de raad, maar ze mogen wel meedoen aan de verkiezingen

Het blijft sukkelen met de politieke amateurs van PVV en BIJ1. Islampartij NIDA daarentegen lijkt zich te herpakken. De grootste blunderaars zijn dit keer de Amsterdamse afdelingen van PvdA, GroenLinks en SP, die zich hebben aangesloten bij een comité vol links-extremisten, waar ook de aanhangers van de religieuze dictator Erdogan van harte welkom zijn.

In een vorig blog over de gemeenteraadsverkiezingen belichtte ik het politieke amateurisme in de gelederen van PVV, NIDA en BIJ1. Vooral voor PVV en BIJ1 lijkt de verkiezingscampagne één grote struikelrace te worden.

Na de zelfbenoemde psychiater Cailin Kuit zijn inmiddels ook buschauffeur Bob Schoute en ex-dakloze Naomi Doevendans in de bezemwagen gestapt. Jazie Veldhuyzen en So Roustayar, die hun lidmaatschap van de Internationale Socialisten verzwijgen in hun BIJ1-bio, staan nog wel op de Amsterdamse kieslijst.

De PVV selecteerde ook buiten Rotterdam enkele brekebenen. Ik noemde al de door zichzelf hopeloos beschadigde Utrechtse lijsttrekker Henk van Deún. In andere gemeenten heeft de partijleiding kandidaten afgevoerd. Op de PVV-lijst in Rucphen stond aanvankelijk Marie-Louise Kelderman, die op Facebook nogal grof te keer ging tegen premier Mark Rutte – “een vuile viezerik, een rotte leugenaar, een hufter en een gek die ze graag zou opknopen”. Omroep Brabant vond de gewraakte uitlatingen op Facebook. Het voor de selectie verantwoordelijk Brabantse Statenlid Patricia van der Kammen had verzuimd om Facebook na te kijken.

NIDA daarentegen heeft zich herpakt nadat de huidige nummer 2 Aydin Peksert na een virtueel moddergevecht uit de partij en de fractie werd gegooid. De islampartij kwam in Den Haag met een verrassende lijsttrekker, de “Arabisch-Turkse Tukker” en sociaal psycholoog Cemil Yilmaz. De nieuwe man in Den Haag waagde zich in het hol van De Nederlandse Leeuw en wekte waardering en bewondering door in debat te gaan op wat vrij algemeen als een zeer rechts evenement werd gezien. Anders dan veel partijgenoten in de NIDA-thuishaven Rotterdam is Yilmaz niet verbonden aan islamistische groeperingen.

Amsterdamse politici zorgden de afgelopen dagen voor het toppunt van politiek amateurisme. Vanuit de hoofdstad ageert de “landelijke antiracisme coalitie” Comité 21 Maart al enige tijd onder de leus “Geen racisten in de raad”. Het voornaamste doelwit is de deelname van het Forum voor Democratie onder aanvoering van columniste Annabel Nanninga, die vermoedelijk de enige hoofdstedelijke politicus is die ooit een bedreigde asielzoeker in huis heeft opgenomen. Het Comité organiseert ieder jaar in maart een grote antiracismebetoging. Het komt dan mooi uit dat de gemeenteraadsverkiezingen dit jaar op 21 maart plaatsvinden.

De ondertekenaars van het 21 maart-manifest vormen een bonte regenboogcoalitie van social justice warriors, eenmansgroepjes en extreemlinkse organisaties. Het comité viel al eens op door de antisemitische schreeuwlelijk en Hamas-fan Appa uit te nodigen voor een manifestatie. Drie ondertekenaars van de oproep – de Internationale Socialisten, het Komitee Marokaanse Arbeiders Nederland en Emcemo – herdachten in 2004 “de religieuze fascist” Ahmed Yassin, de oprichter van de antisemitische terreurbeweging Hamas. De omschrijving “religieuze fascist” ontleen ik aan een artikel op de antiracistische website Doorbraak. Een vierde deelnemer aan de Yassin-herdenking was de Arabisch-Europese Liga. Die kan nu niet meer meedoen, maar het gedachtegoed van voorman Dyab Abou Jahjah is op 21 maart vertegenwoordigd via zijn Movement X.

Op de lijst staat ook het Comité Kristallnachtherdenking. Deze herdenking is onder invloed van BIJ1-voorvrouw Anja Meulenbelt verworden tot een anti-Israël-feestje over de rug van in 1938 vermoorde Duitse Joden. De laatste keer zorgden de Internationale Socialisten voor het deurbeleid. Het Kristallnacht-comité heeft zelfs twee keer getekend want het identieke Platform Stop Racisme en Uitsluiting staat ook op de lijst voor 21 maart.

De Kristallnachtherdenking is ooit opgezet door Nederland Bekent Kleur (NBK) van activist René Danen. Kennelijk telt Danen voor twee, want zijn NBK staat zelfs twee keer op de lijst, op de plaatsen 38 en 42. BIJ1 mag hier uiteraard niet ontbreken. Ook team-Sylvana telt dubbel, via BIJ1 (landelijk) en van BIJ1 Amsterdam. De islampartij NIDA telt ook al twee keer mee door aparte handtekeningen van de afdelingen Den Haag en Rotterdam. Op die manier kom je al snel aan de 60 deelnemende organisaties.

Van de partij zijn verder de gewelddadige links-extremisten van AFA en de Nieuwe Communistische Partij Nederland (NCPN), die het moorddadige gedachtegoed van Lenin en Stalin in leven probeert te houden. Verbazingwekkend is vooral de toelating van DENK Amsterdam. Een politieke partij die de massamoord op Armeniërs ontkent en AKP-leider Erdogan steunt in zijn Koerdenjacht, mag meedoen met het “antiracisme” zonder dat bij het Comité 21 Maart de alarmbellen gaan rinkelen.

Tot dit treurige gezelschap van “antiracisten” zijn tot overmaat van ramp de Amsterdamse afdelingen van PvdA, GroenLinks en SP toegetreden. Kan het amateuristischer? Zich links noemende politici associëren zichzelf in naam van de tolerantie met intolerante extreemlinkse activisten en uiterst rechtse Erdogan-aanhangers. Nanninga en haar FvD hoeven zelf geen campagne meer te voeren. Het Comité 21 Maart fungeert als onovertrefbaar comité van aanbeveling. Nanninga mag dankbaar zijn dat de stommelingen van de PvdA, GL en SP haar zo’n ferme zet in de rug geven.

PS: Mocht u overwegende bezwaren hebben tegen de heersende partijen in de Amsterdamse gemeenteraad, maar tegelijkertijd weinig op hebben met de partij van Thierry Baudet, dan vormt het CDA van Diederik Boomsma een uitstekend alternatief.

UPDATE (26 januari): De PvdA in Amsterdam raakt duidelijk in de knel door de kritiek op haar deelname aan een betoging in het dubieuze gezelschap van links-extremisten en Erdogan-aanhangers zoals AFA, NCPN, No Border Network, Internationale Socialisten en DENK. Gisteren plaatste de hoofdstedelijke afdeling een verklaring waarin ze haar deelname aan de anti-Annabel-manifestatie verdedigde: “Amsterdam heeft een sterke traditie als tolerante en open stad, PvdA Amsterdam is daar trots op. Amsterdam is een plek waar iedereen thuis moet kunnen zijn, en dat moet zo blijven. Het politieke klimaat verhardt, en ook voor ons is het belangrijk om verschillen te benadrukken met xenofobe partijen die zich afkeren van een inclusieve samenleving. In de samenwerking binnen het 21 maart comité zijn allerlei groepen vertegenwoordigd, ieder met z’n eigen toon & aanpak. PvdA Amsterdam voelt zich verbonden in de kern van onze gezamenlijke strijd: tegen racisme & discriminatie. Daarom sluiten we aan, en laten we van ons horen op 18 maart tijdens de landelijke demonstratie.”

Uit de verklaring blijkt ook dat de PvdA Amsterdam de discussie over de politiehoofddoek wil aanzwengelen. Voor mensen die hechten aan de neutrale uitstraling van de overheid is dit een duidelijk stemadvies. Kies geen PvdA want bij deze ooit links-seculiere partij is dit onderwerp niet in goede handen. Ondanks de recente aanval op het Joodse restautant HaCarmel komt antisemitisme niet voor in de racistische zaken waarover de PvdA zich druk maakt, zo merkte de scherpzinnige blogster Marieke Hoogwout op.

De PvdA ging verder niet in op de verschillen in toon en aanpak. Ze negeerde de aanzwellende kritiek op bijvoorbeeld de aanwezigheid van de anarchistische asielextremisten van No Borders Network en AFA Fryslân, die hun doel proberen te bereiken met geweld en intimidatie. De PvdA gaf evenmin antwoord op de vraag waarom de Armeense genocide-ontkenners van Erdogan-fanclub DENK mogen aanschuiven.

Vandaag probeerde fractievoorzitter Marjolein Moorman het PvdA-standpunt op Twitter uit te leggen. “Even voor de duidelijkheid: Al ben ik het hartgrondig oneens met ongeveer alles wat FvD predikt en zal ik ze met woorden blijven bestrijden, ze hebben wel net als elke partij een democratisch recht om mee te doen aan de verkiezingen.”

Eerlijk gezegd is het helemaal niet duidelijk. De PvdA erkent het democratisch recht van FvD om aan de verkiezingen mee te doen, maar het is kennelijk verkeerd als ze te veel stemmen krijgen, want de PvdA demonstreert met allerlei ondemocratische groepen tegen de komst van FvD-leden in de raad. Wel duidelijk is dat de Amsterdamse PvdA in een geweldige spagaat is beland. De partij kan zich uit het doolhof bevrijden door weg te blijven van het extremistische straatprotest. Ze kan proberen om de kiezer via het open debat te overtuigen. Hoe eerder de PvdA dit besluit neemt, des te minder is de morele schade.

Trotskistische intredepolitiek op Amsterdamse Sylvana-lijst

Door Carel Brendel, 12 januari 2018

Bijeenkomst van de Amsterdamse afdeling van BIJ1. Uiterst rechts staat Jazie Veldhuyzen. So Roustayar is vierde van links.

UPDATE: Internationale Socialisten Veldhuyzen en Roustayar 2 en 3 op definitieve BIJ1-lijst

We beginnen vandaag met Wikipedia met een uitleg van de term “entrisme”. De grote internet-encyclopedie zegt: “Entrisme is een politieke strategie waarbij leden van kleine politieke bewegingen lid worden van een grotere partij. De bedoeling is tweeledig: enerzijds tracht men de eigen invloed en ledental te vergroten, anderzijds tracht men de grotere partij van binnenuit in de richting te sturen van de eigen politieke overtuiging. In die zin is er in zekere mate sprake van infiltratie, omdat de leden die zich bezighouden met entrisme dit vaak verdoken doen. De term wordt voornamelijk gebruikt voor de acties van trotskisten.”

De term raakte in zwang in de jaren 30 toen de revolutionair Leon Trotski zijn Franse aanhangers opriep om hun kleine partij op te heffen en massaal toe te treden tot de sociaal-democratische partij SFIO. In Nederland besloot de Revolutionaire Communistische Partij (RCP) zichzelf in 1952 op te heffen en riep haar leden op om zich aan te sluiten bij de PvdA. Deze partij wilde hier niets van weten.

Met wisselend succes sloten leden van diverse Trotskistische splintergroepen zich later aan bij de PSP en de SP. Van een massale poging tot toetreding van Internationale Socialisten (IS) wilde het SP-bestuur in 2005 echter niets weten. Dubbellidmaatschappen werden niet geaccepteerd.

Even ter herinnering: In 2009 noemde de Tilburgse onderzoeker Hans Moors deze politieke beweging uitgebreid in het rapport Polarisatie en radicalisering in Nederland (pdf), dat hij schreef op verzoek van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Moors noemde IS “de belangrijkste organisatie binnen socialistisch extreemlinks”. “Tijdens en na de oorlog in Gaza heeft IS haar pro-Palestijnse standpunt in behoorlijk antisemitische termen verwoord.” Verderop schrijft Moors: “In Nederland is IS, of zijn leden van IS, betrokken bij (gewelddadige of op geweld uitdraaiende) linkse acties en demonstraties.”

De Trotskisten hebben recentelijk een nieuw doelwit gevonden voor hun entrisme. Op de lijst van BIJ1, de partij van Sylvana Simons, staan namelijk twee IS-leden. Hun korte bio’s maken echter geen melding van hun IS-activisme.

BIJ1 heeft de nummering inmiddels weggehaald, maar direct onder Sylvana Simons op de tweede plaats staat Jazie Veldhuyzen. Hij geeft een uitvoerig overzicht van zijn activistische activiteiten, onder meer voor Occupy en tegen Zwarte Piet. Hij wil in de Amsterdamse gemeenteraad “een duidelijk internationaal georiënteerd dekoloniaal en antikapitalistisch geluid’ laten horen.

Merkwaardig genoeg vermeldt Veldhuyzen’s bio niet dat hij lid is van de Internationale Socialisten en heeft geschreven voor socialisme.nu, de website van deze beweging.

Wat lager op de BIJ1-lijst staat So Roustayar, die zich bij andere gelegenheden So Rayatsour noemde. Op de BIJ1-website lezen we over haar achtergrond als “bouwkundige, afgestudeerd aan de TUDelft, moslim, activist, feminist, antiracist en vluchteling.” Dat haar activisme plaatsvindt in het kader van IS lezen we daar niet. Daarvoor moeten we naar de aankondiging van de door socialisme.nu (IS dus) georganiseerde manifestatie “Lhbtqi+ weer de straat op”, waar Roustayar op 22 juni 2017 sprak namens de Internationale Socialisten.

So is de broer van Said Roustayar, die eveneens lid is van de Internationale Socialisten. Said werd in 2015 tot vier maanden cel veroordeeld wegens geweldpleging in de Schilderswijk tijdens de rellen, die volgden op de dood Mitch Henriquez, slachtoffer van excessief politie-optreden.

Op een andere webpagina van BIJ1 heet Roustayar nog “So Rayatsour”. Zij is voorzitter van de afdeling Amsterdam. Veldhuyzen is mede-oprichter van de BIJ1-jongerenorganisatie Radicaal.

Met Anja Meulenbelt hebben de IS bovendien een goede vriendin in de naaste omgeving van Sylvana Simons. Meulenbelt trekt veelvuldig op met de IS, zoals in Amsterdam bij de omstreden jaarlijkse herdenking van de Kristallnacht. Daar waren IS-leden de laatste keer zelfs verantwoordelijk voor het deurbeleid. Meulenbelt is hoofd van het “Wetenschappelijk Bureau” van BIJ1, al kan ik me niet goed voorstellen wat deze functie inhoudt.

Alles overziende zie ik toch wel enige vooruitgang. Vroeger beproefden Trotskisten hun entrisme op serieuze politieke partijen als de PvdA, de PSP en de SP. Tegenwoordig zijn ze aangewezen op sukkelbewegingen als Occupy en BIJ1. Zo heeft elk nadeel ook zijn voordeel.

Betoging van Comité 21 Maart. Tweede van links (met megafoon en bord van Internationale Socialisten) staat So Roustayar, BIJ1-kandidate in Amsterdam.

UPDATE (13 februari): Mede door het wegvallen van enkele kandidaten zijn de twee Internationale Socialisten hoog op de Amsterdamse BIJ1-lijst beland. Jazie Veldhuyzen staat inderdaad op de tweede plaats, en siert samen met Sylvana Simons de BIJ1-flyers. Roustayar is ongemerkt naar de derde plek geklommen, zo blijkt uit het door het centrale stembureau opgestelde proces-verbaal over geldigheid en nummering van kandidatenlijsten (downloadlink hier).

Dat betekent dat bij een voor BIJ1 gunstige verkiezingsuitslag één of twee Internationale Socialisten naast Simons op het Amsterdamse pluche zullen plaatsnemen. Als BIJ1 slechts één zetel scoort (wat valt te verwachten op grond van de uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen) en Simons haakt onderweg af, of vindt geen woonruimte in Amsterdam, dan staat IS klaar om de vrijgekomen raadszetel over te nemen. Het ligt ook voor de hand dat de politieke amateur Simons zich in het raadswerk zal laten bijstaan door IS-leden. En zo wordt BIJ1 ongemerkt (althans nog niet opgemerkt door stadskrant Het Parool en stadszender AT5) de bijwagen van de Internationale Socialisten.

Politiek amateurisme bloeit aan vooravond van gemeenteraadsverkiezingen

Door Carel Brendel, 11 januari 2018

Bijeenkomst van de Amsterdamse afdeling van BIJ1.

MET UPDATE: Peksert geroyeerd, Kuit kandidaat af

De gemeenteraadsverkiezingen komen eraan en dat is de periode dat op sommige plaatsen het politieke amateurisme de kop opsteekt. PVV-leider Geert Wilders gaf het startsein voor het geblunder door op 14 december de “volstrekt onbekende” Géza Hegedüs als lijsttrekker in Rotterdam te presenteren. Wilders riep de pers bijeen tegenover de Essalam Moskee, die wat hem betreft “zo snel mogelijk moet verdwijnen”.

De volgende dag stond het bolwerk van de Moslimbroeders nog steeds recht overeind. Hegedüs daarentegen was zo snel mogelijk verdwenen als gevolg van onthullingen over zijn banden met de racistische beweging Erkenbrand. Wilders, persoonlijk betrokken bij de samenstelling van de Rotterdamse PVV, had dit over het hoofd gezien. Binnen een etmaal zette hij Hegedüs buiten de deur.

Wilders geeft het nog niet op in de Maasstad. Op 20 januari gaat hij demonstreren op het Stationsplein onder de leus “Nederland is van ons”. Het is een riskante onderneming want politieke demonstraties, of ze nu van links of van rechts komen, trekken per definitie dwazen en extremisten aan. De “antifascisten” van AFA en KAFKA staan nu al in de startblokken om eventuele leden van NVU, Erkenbrand, Pegida en Voorpost te spotten tussen de Wilders-aanhang. De media zullen weinig moeite hebben om nieuwe aangrijpingspunten voor negatieve publiciteit te vinden. De vraag is bovendien of winkelende kiezers zitten te wachten op een betoging in de binnenstad op zaterdagmiddag.

Intussen heeft ook de PVV-aanvoerder in Utrecht zich gemanifesteerd als een ongelooflijke prutser. Henk van Deún was te gast bij de lokale zender Bingo FM. In een debat met DENK-lijsttrekker Mahmu Sungur zei hij over de vlak achter het Centraal Station gelegen Ulu Moskee: “Wij hebben liever dat hij afbrandt, bij wijze van spreken. Wij zijn echt tegen moskeeën in dit land. Wij erkennen de islam niet als een godsdienst. Het is een ideologie, net als nazisme.”

Dankzij de toevoeging “bij wijze van spreken” was het nog net geen rechtstreekse oproep tot brandstichting, maar in het huidige klimaat kan deze uitspraak door heethoofden wel degelijk als zodanig worden opgevat. SP-raadslid Michel Eggermont bracht in herinnering dat in maart 2016 een spreekster tijdens een Pegida-demonstratie had opgeroepen om moskeeën in brand te steken. In april 2017 werd deze vrouw tot een werkstraf veroordeeld. De andere partijen in de Utrechtse gemeenteraad vielen terecht over de uitspraak van Van Deún, die zijn uitlatingen achteraf “onhandig” noemde.

Het gevolg van de “onhandigheid” is wel dat Van Deún op hangende pootjes naar de Ulu Moskee moet om zijn excuses aan te bieden. Dat belooft een mooi media-moment te worden in de megamoskee van Diyanet. De volgelingen van Erdogan zullen tevreden zijn. De PVV zit de rest van de campagne met een zwaar beschadigde lijsttrekker.

NIDA-raadsleden Aydin Peksert (links) en Nourdin el Ouali in vrolijker tijden.

Als gevolg van de concurrentie van DENK lijkt ook de islamistisch geïnspireerde lokale partij NIDA Rotterdam van de kook geraakt. De samenwerking tussen de twee islamistische partijen sprong af en dat leidde tot “LPF-toestanden” bij Nida. Aydin Peksert, het NIDA-raadslid van Turkse afkomst, keert niet terug. In twee Facebook-bijdragen gooide Peksert vervolgens alle frustraties naar buiten. Eerst zette hij vraagtekens bij het verloop van de onderhandelingen.

Veel brisanter was het verslag van 7 januari. Daarin gaf Peksert zijn lezing over een gesprek met fractieleider Nourdin el Ouali en de partijbestuurders Nurullah Gerdan en Ferukh Ahmed. Als we op Peksert moeten afgaan (twijfels zijn geboden aangezien alleen zijn lezing openbaar is) liep het onderonsje uit op slaande ruzie. El Ouali zou zijn fractiegenoot Peksert hebben uitgemaakt voor “dubbelspion van DENK, verrader en munafiq” (huichelaar, een zware beschuldiging onder moslims). Peksert: “Het werd mij duidelijk dat ik daar niet was uitgenodigd om in gesprek te gaan, maar dat er in mijn perceptie sprake was van een rechtbank setting waarin mijn integriteit, geloofwaardigheid en mijn loyaliteit aan NIDA in twijfel werden getrokken.”

Het Algemeen Dagblad, dat NIDA in de afgelopen raadsperiode kritiekloos benaderde en nooit berichtte over de islamistische achtergronden van het partijkader, sprak van “een drama in drie bedrijven”. De gedroomde samenwerking in één partij van moslims met verschillende etnische achtergronden bleek minder duurzaam dan gedacht. Conclusie: “Het succesverhaal van de Rotterdamse politieke partij Nida mondt nu uit in een treurspel.”

Nadat NIDA-leider El Ouali de Rotterdamse deelname van DENK als “oliedom en teleurstellend” noemde, besloot de partij onverwacht om deel te nemen in Den Haag. Deze move viel uiteraard slecht bij de twee bestaande islampartijen, de Partij van de Eenheid en de Islam-Democraten. Onderlinge ruzies lijken onontkoombaar in Rotterdam en Den Haag – tot grote vreugde van iedereen, die deze islampartijen nul zetels gunt.

Bij het politieke amateurisme is er maar één baas boven baas. De deelname van BIJ1, de partij van Sylvana Simons, aan de Amsterdamse verkiezingen is een bron van vermaak. Op Nieuwjaarsdag presenteerde BIJ1 een wonderlijke lijst van activisten en social justice warriors. Als lijstduwers fungeren oud-SP-senator Anja Meulenbelt, documentairemaakster Sunny Bergman, emeritus-hoogleraar Gloria Wekker, en feministe Marjan Sax. Laatstgenoemde was tot twee jaar terug bestuurslid van de uit Het Parool voortgekomen Stichting Democratie en Media (SDM), die onder haar bezielende leiding uitgroeide tot een speeltuin voor activisten. Zeer omstreden was bijvoorbeeld de SDM-steun aan de herdenking van de Kristallnacht, de pogrom tegen Duitse Joden in 1938, door een groep Israël-haters rond Meulenbelt.

De merkwaardigste BIJ1-kandidaat staat op nummer 3: Cailin Kuit. Vandaag (11 januari) vertelt de 49-jarige Kuit nog steeds op de BIJ1-website dat zij werkzaam is geweest als psychiater. Kuit komt echter niet voor in het BIG-register hoewel beoefenaren van dit medische beroep daar moeten zijn ingeschreven. In eerdere bio’s (op LinkedIn, op de eigen website, en op Schoolbank meldde Kuit niets hierover, zodat er alle reden is om te twijfelen aan haar vroegere werkzaamheden als psychiater.

In plaats van Kuit van de lijst af te halen, of haar bio direct aan te passen, deed Simons de affaire af als laster van GeenStijl. Vervolgens hulde Simons zich in arrogant stilzwijgen. Campagneleider Chihiro Geuzebroek maakte de zaak alleen maar erger door uit het niets te suggereren dat Kuit aan de universiteit in Nijmegen heeft gewerkt. De Telegraaf: “Volgens campagneleider Geuzebroek heeft Kuit „een hoge intelligentie en een ontzettend bewonderenswaardig doorzettingsvermogen”. Ze stelt dat Kuit heeft gewerkt bij de Universiteit Nijmegen omdat dat de enige academie was ’die haar aannam op basis van haar intelligentie en niet afschreef op basis van haar fysieke beperking’.”

De arme Kuit fungeert ondertussen als nationale boksbal op social media. Simons komt er vooralsnog mee weg doordat een deel van de gevestigde media het totaal laat afweten. Stadskrant Het Parool, waar men eerst nog hoog opgaf over de “kieslijst vol bekende kandidaten”, bericht niets, of brengt het nieuws per trekschuit. Met name de publieke omroep, waar Simons in de afgelopen jaren van talkshow naar praatprogramma pendelde, toont geen enkele interesse nu haar partij mogelijk een fabulerende kandidate afvaardigt naar het Amsterdamse stadhuis. Een merkwaardig verzuim omdat juist deze media altijd de neiging hebben om Amsterdam als middelpunt van de aarde te beschouwen.

UPDATE (12/1): Inmiddels heeft NIDA Rotterdam haar dwarsligger Aydin Peksert geroyeerd en uit de raadsfractie gezet. Cailin Kuit heeft zich teruggetrokken van de lijst van BIJ1, zo blijkt uit een bericht op de website, waarin de boze media de schuld krijgen van het ontrafelen van de warrige verhalen, die zowel de partij als de fabulerende kandidate zelf hebben opgehangen.

Khaybar Khaybar! werkt goed in Arabische landen maar is niet zo handig in Europa

Door Carel Brendel, 13 december 2017

Amin Abou Rashed (links) wordt geïnterviewd door een verslaggever van Shehab News Agency.

Een gezaghebbende leider van de Duitse en Europese Moslimbroeders waarschuwt dat heetgebakerde Palestijnse demonstraties een averechts effect hebben. Slogans die geschikt zijn voor de Arabische wereld kun je beter weglaten in Europese hoofdsteden. In Nederland lijkt de vermaning overbodig want de Jeruzalem-betogingen verlopen hier relatief kalm. Opvallend is wel dat Nederlandse Hamas-sympathisanten veel lof hebben voor de opstelling van Iran.

Beelden uit Malmö van Palestijnse demonstranten die leuzen roepen over de slag bij Khaybar waar een opstandige Joodse stam volgens de islamitische overlevering zou zijn verslagen en onderworpen door het leger van de profeet Mohammed. Betogers die dezelfde antisemitische slogan – die niets te maken heeft met het huidige Palestijns/Israëlische conflict – roepen voor de Amerikaanse ambassade in Londen. Vlagverbrandingen en antisemitische leuzen in Berlijn, dat in de vorige eeuw nog de hoofdstad was van het Europese antisemitisme.

De beelden van woedende, schreeuwende, op straat biddende en vlaggen verbrandende betogers vormen geen reclame voor de Palestijnse zaak, zo beseft Khaled Hanafy, een vooraanstaande voorman van de Moslimbroeders in Europa. Op zijn Facebook-site plaatste hij een oproep aan Europese imams en andere moslimleiders om de demonstraties tegen de aangekondigde verplaatsing van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem in betere banen te leiden.

Hanafy betreurt het dat bij sommige demonstraties vlaggen werden verbrand en strafbare leuzen werden geroepen. Deze uitingen doen volgens hem afbreuk aan het imago van de Europese moslims, en zorgen ervoor dat de media-aandacht voor de demonstraties verschuift naar de randverschijnselen. Omdat “verkeerde media” negatieve aandacht besteden aan het openbaar bidden bij demonstraties, wijst Hanafy erop dat een gebed eventueel na afloop mag worden ingehaald.

Hanafy roept de moslimleiders op om onwettige en onbeschaafde acties achterwege te laten. Hij adviseert ook om geen leuzen te schreeuwen in een andere taal dan die van het land van de demonstratie. Met name het luid roepen van takbir! (meestal gevolgd door Allahu Akbar! – Allah is Groter!) schrikt mensen af, meent Hanafy. Hij roept organisatoren van demonstraties op om meegebrachte spandoeken en gescandeerde leuzen strikt te controleren, en te focussen op de politieke, humanitaire en juridische aspecten van de Palestijnse zaak.

Het advies van de in Egypte geboren Hanafy bevat een opmerkelijke zin. “Wij moeten ons er bewust van worden dat de kreten en slogans die werken in de Arabische landen niet noodzakelijkerwijs werken in de Europese landen.” Met andere woorden: “Khaybar, Khaybar!” roepen werkt wel in het Midden-Oosten, maar schaadt de Palestijnse zaak in Europa. Hanafy is zo te zien bezorgder over het boemerangeffect van de antisemitische leuzen, dan over de leuzen zelf.

Khaled Hanafy (midden) in 2009 met Yusuf al-Qaradawi (links), geestelijk leider van de Moslimbroeders.

Khaled Hanafy is voorzitter van de Fatwa Ausschuss Deutschland, een raad van Duitse geestelijken, die volgens de eigen website een afdeling is van de European Council for Fatwa and Reseach (ECFR). Zelf is Hanafy ook lid van het algemeen secretariaat van deze ECFR, een college van geleerde Moslimbroeders dat onder voorzitterschap van Yusuf al-Qaradawi religieuze adviezen geeft aan Europese moslims.

Hanafy is verder een leidende functionaris van het Europäisches Institut für Humanwissenschaften, de Duitse tak van het Institut Européen des Sciences Humaine (IESH), het Europese opleidingsinstituut van de Moslimbroeders. Hanafy is tevens voorzitter van de Raad van Imams en Geleerden in Duitsland (RIGD), die volgens de Verfassungsschutz in de deelstaat Hessen organisatorisch en ideologisch met de Moslimbroeders is gelieerd. De geheime dienst in de deelstaat Sachsen berichtte verder dat Hanafy een leidende rol speelt (pdf) in diverse organisaties die tot de Moslimbroederschap worden gerekend. De RIGD riep vorige week zelf nog op tot demonstraties tegen het Trump-besluit.

Hanafy’s oproep om Jeruzalem-demonstraties correct te houden lijkt vooralsnog overbodig voor de Moslimbroeders in Nederland. Pro-Hamas-activist Amin Abou Rashed is sinds de toespraak van Trump dag en nacht in de weer met zijn Palestijnse Gemeenschap in Nederland (PGNL), de koepel van met Hamas sympathiserende Palestijnse organisaties. De straatbijeenkomsten in Amsterdam, Rotterdam, Amersfoort en Den Haag verliepen relatief rustig. De grootste demonstratie, dinsdagmiddag in Den Haag, trok slechts enkele honderden, voornamelijk Palestijnse betogers.

Het PGNL-bestuur gaf dinsdag een verklaring uit, waarin het benadrukte dat men ordelijk wil betogen in goed overleg met de Nederlandse autoriteiten. Vermoedelijk als gevolg daarvan verhuisde de manifestatie van het Lange Voorhout (bij de Amerikaanse ambassade) naar de Koekamp (voor het Centraal Station). Stewards met PGNL-hesjes zijn overal nadrukkelijk aanwezig om een herhaling van eerdere ontsporingen, zoals het roepen van de Khaybar-leus bij een demonstatie in Rotterdam, te voorkomen.

De Nederlandse vertaling van een andere PGNL-verklaring werd vanaf het podium voorgelezen door Thomas van Beersum van Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina. Opvallend daarin was vooral een passage over Iran. Namens PGNL zei Van Beersum (de tekst is te horen in een video van het Hamas-gezinde Shehab News Agency, vanaf minuut 15’30”): “Israël kan Jeruzalem zelf niet tot hoofdstad maken en nu doen de Verenigde Staten dat. Shell probeert met geld en geweld het verzet tegen te gaan. Mahmoud Abbas krijgt elk jaar 300 miljoen dollar om zijn mond te houden. Hetzelfde geldt voor een aantal andere landen in het Midden-Oosten. Het belangrijkste land dat niet toegeeft op dit moment is Iran. Dit land is een voorbeeld voor sjiieten en soennieten in het Midden-Oosten.”

De lof voor Iran is opmerkelijk omdat veel Nederlandse moslims Iran juist als de kwade genius zien achter de Syrische dictator Assad. De ayatollahs stuurden milities naar Syrië om het heersende regime overeind te houden. Met het wegebben van de Syrische burgeroorlog en het oplaaien van de ruzie tussen Qatar (pro-Moslimbroeders) en Saoedi-Arabië (na jarenlange steun aan deze beweging opeens anti-Moslimbroeders) ontstaan er echter nieuwe vriendschappen. Of krijgen oude vriendschappen een tweede leven.

Ondanks het Syrische conflict hield Hamas de afgelopen jaren een lijntje open naar Teheran. De banden worden aangehaald nu Saoedi-Arabië meebuigt met alle Westerse wensen en Iran zich opwerpt als de aanvoerder van de anti-Amerikaanse krachten.

PS: Meer over de Fatwa Ausschuss Deutschland vindt u op het Duitse weblog Vorwärts und Nicht Vergessen (Voorwaarts en Niet Vergeten) van SPD-lid Sigrid Herrmann-Marschall.

Feministisch boegbeeld Joke Smit over niqab, sluier en islamitische theocratie

Door Carel Brendel, 4 december 2017

Joke Smit

Gloria Wekker en Anne-Fleur Dekker zijn de opvallendste kandidaten voor de door de Nederlandse overheid ingestelde Joke Smit-prijs, die op 11 december zal worden uitgereikt door een jury onder leiding van Eva Jinek. Wekker, die hoogleraar gender en etniciteit was aan de Universiteit Utrecht, dankt haar nominatie voor de Oeuvreprijs vanwege “haar langdurige strijd voor de verbetering van de positie van zwarte vrouwen in Nederland.” Dekker, lid van de Internationale Socialisten en demonstrante bij de zeer gewelddadig verlopen G20-top in Hamburg, maakt kans op de aanmoedigingsprijs, als “feministische activiste die zich inzet voor de positie van vrouwen en onderdrukte groepen in de samenleving”.

Vandaag zal ik het niet hebben over de kandidaten en juryleden met uitzondering van de Oranjeleeuwinnen, die dit jaar Europees kampioen voetbal zijn geworden. Wat mij betreft mogen ze alle prijzen winnen.

De Joke Smit-prijs is vernoemd naar Joke Smit, de in 1981 op 48-jarige leeftijd aan borstkanker overleden oermoeder van het moderne Nederlandse feminisme. Op Wikipedia vindt u haar indrukwekkende biografie. Smit hield zich bezig met vrouwenrechten, recht op abortus, en het in de jaren zeventig van de vorige eeuw nog lang niet gevestigde recht van vrouwen op werk, en op volwaardige beloning voor dat werk.

Minder bekend, en wellicht niet zo populair onder hedendaagse feministen, is wat Smit heeft geschreven over vrouwenonderdrukking binnen de islam. Speciaal voor de intersectionele social justice warriors van nu volgt daarom een hoofdstuk uit “Er is een land waar vrouwen willen wonen” (pdf), de gebundelde werken van Joke Smit. Het baanbrekende artikel “De legitimatie van de sluier” stamt uit 1979. Het verscheen kort na de invoering van een theocratisch regime in Iran. De sluier, aldus Smit, stond voor “vormen van apartheid die hopelijk minder zijn dan in Zuid-Afrika, maar vermoedelijk nog dieper ingrijpen in het leven van mensen”. Ik ben benieuwd of Wekker in haar dankwoord ingaat op de door Smit in 1979 gesignaleerde apartheid.

Joke Smit: De legitimatie van de sluier

Boechara is, zegt men, de enige stad in de Sovjet-Unie met een opleidingsinstituut voor Islamitische geestelijken. Het is gevestigd in een vervallen monument, er lopen sjofel geklede mannen in en uit. De gids, een vief meisje, zag het graag verdwijnen. De Nederlandse groep protesteert: vrijheid van godsdienst s.v.p. De gids reageert verontwaardigd: zestig jaar na de revolutie gebeurt het nog dat meisjes worden uitgehuwelijkt, al is dat bij de wet verboden. Een auto voor haar familie wordt als een passende bruidsschat beschouwd. En met instemming citeert zij Voltaire, wiens borstbeeld in menig Russisch museum prijkt.

Er zijn situaties waarin het ‘Écrasez l’infâme’ weer wakker wordt. Bij mij gebeurt dat wanneer religieuze leiders hun gezag misbruiken om de onderdrukking van mensen te prediken. Dus wanneer ik uitspraken lees van de huidige paus over rechten en plichten van vrouwen, wanneer – zoals nu in Iran – de jacht op homofielen wordt geopend, wanneer de sluier weer een verplicht kledingstuk dreigt te worden.

De wederinvoering van de sluier, met allerlei rationalisaties omringd die een Feministe uiterst bekend in de oren klinken, is op zich al niet onbelangrijk: Een symbool heeft invloed op mensen. Daarom is het betreurenswaardig en kortzichtig dat vrouwen in verschillende Mohammedaanse landen de sluier of het tentgewaad met oogspleet benutten om te protesteren tegen misstanden. Het is voor vrouwen altijd riskant zich onvoorwaardelijk in dienst te stellen van ‘grotere’ idealen. Dat is elders wel gebleken: trouwe medestrijdsters ontdekten dan bijvoorbeeld dat de arbeidersklasse bij nader inzien enkel uit mannen bestond.

In dit geval is de kortzichtigheid groter. Want de sluier staat voor veel meer: Voor het recht op verstoting, voor geïnstitutionaliseerde jaloezie tussen vrouwen, voor het wegsnijden van erotische verlangens, voor vormen van apartheid die hopelijk minder zijn dan in Zuid-Afrika, maar vermoedelijk nog dieper ingrijpen in het leven van mensen, voor een stelsel van onderhorigheid dat vervolgens benoemd wordt als de waardigheid van de vrouw.

Wie de krant leest krijgt de indruk dat het proces van dekolonisatie in een nieuwe fase is gekomen: niet alleen het westen wordt verworpen, maar ook ideaalbeelden uit het westen. Tot voor kort proclameerden nieuwe of vernieuwde staten hun eigen versie van democratie en/of socialisme; nationalisme werd verbonden met vrijheids- of gelijkheidsidealen, althans op papier.

In het Islamitische deel van de wereld lijkt het nu anders te worden: aankomende spoeden zich niet langer naar Moskou of naar westerse
universiteiten; studenten putten hun inspiratie uit de Koran. Noch Marx, noch het kapitalisme, maar de theocratie.

Wanneer nationalisme gekoppeld wordt aan een terugkeer naar het erfgoed der vaderen voorspelt dat voor vrouwen weinig goeds. Wanneer dat in Moslimlanden gebeurt is het erger. Want de Islam is een religie met werfkracht, vooral in Afrika. Dat zou kunnen betekenen dat clitoridectomie [vrouwenbesnijdenis, CB] niet af- maar toeneemt. En ook de Islam veel sekten en richtingen telt is het een godsdienst met een sterke samenbindende werking; wat vandaag in Iran dreigt te gebeuren kan morgen overslaan naar elders.

De volgende etappe is namelijk bereikt wanneer theocratische ideeën in rechtssystemen worden vastgelegd. Want men moet zich niet vergissen: de feministische beweging in het Westen heeft terrein kunnen winnen omdat haar idealen in de samenleving al juridisch verankerd waren. Iedere burger gelijk voor de wet’ betekende dat zij gezagsdragers lastige vragen kon stellen. Zij kon eisen dat wetten en praktijk aan die norm werden aangepast. Voor haar optreden is de legitimatie aanwezig; het gaat altijd om gelijkheid vertaald naar de helft van de bevolking.

Waar theocratische rechtsbeginselen zegevieren is dat niet langer het geval. Ongelijkheid van de seksen is dan niet alleen van god verordineerd, maar ook vastgelegd in de wet. En hoewel de landen die in theocratische richting bezig zijn het handvest van de Verenigde Naties hebben getekend en een wereldactieplan voor de vrouw mee tot hebben gebracht, zal internationaal vermoedelijk weinig tegengas worden gegeven. Men bemoeit zich nu eenmaal niet met de binnenlandse aangelegenheden van een land, zeker niet als men olie nodig heeft.

De strijd om de legitimatie van de theocratie te verhinderen zal dus van vrouwen ter plekke moeten komen, en van verlichte mannen. Daarbij blijkt dan weer hoe belangrijk het bestaan is van een vrouwelijke intelligentsia en van onderwijs aan meisjes. niet in de zin van traditioneel Moslim-onderwijs, kennis van heilige teksten. En evenmin onderricht dat vrouwen voorbereidt op taken in het binnenhuis, – dat levert slechts beter toegeruste slavinnen op. Maar onderwijs dat meisjes kansen geeft in het arbeidsproces en materiaal aanreikt voor zelfstandig denken. Daarmee lijkt in Iran een begin te zijn gemaakt. Er zijn vrouwen die protesteren, bij hun betogingen is bloed gevloeid.

De vooruitzichten zijn dus somber. Het ziet uit dat internationale groepen die strijden voor mensenrechten er een nieuwe klantenkring
bij krijgen: vrouwen en homofielen. Het is te hopen dat hun inspanning door regeringen wordt gesteund.

Parool-stichting Democratie en Media op pad met extreemlinkse actiegroep

Door Carel Brendel, 25 november 2017

“Stichting Democratie en Media [SDM] heeft als statutaire doelstelling om totalitaire verschijnselen in het maatschappelijke en politieke leven te bestrijden, te ijveren voor een daadkrachtige democratie en voor pluriforme, opiniërende media. Deze doelstelling is geworteld in de ontstaansgeschiedenis van Stichting Democratie en Media, opgericht in 1944 door de oprichters van het illegale Het Parool.”

Dat meldt de mediastichting, volgens zichzelf geestelijk erfgenaam van Het Parool, trots op de eigen website. Deze verzetskrant, opgericht in 1940, liep tijdens de Tweede Wereldoorlog voorop in het verzet tegen het totalitaire nationaal-socialisme. Na de oorlog stond de krant pal tegen een nieuwe totalitaire dreiging, die van het communisme.

De afgelopen dagen heb ik in twee blogs beschreven dat SDM geen werk maakt van de bestrijding van de derde grote totalitaire stroming van de 20ste eeuw, die van het islamisme, verzamelnaam voor politiek-religieuze stromingen als het salafisme en de Moslimbroederschap. Integendeel. In het kader van een samen met de Open Society Foundations (OSF) opgezet programma tegen discriminatie van moslims (op zich een loffelijk streven) werkt SDM juist nauw samen met enkele organisaties van de Moslimbroederschap. Deze beweging heeft een speerpunt gemaakt van het opgerekte begrip “islamofobie”, dat fungeert als wapen om kritiek op het islamisme in de kop te drukken. Daarnaast steunt SDM in de praktijk een islamistische lobby die de hoofddoek promoot ten koste van de neutraliteit van de Nederlandse overheid.

Dat SDM moeite heeft met het herkennen van intolerante stromingen bleek vorige week zaterdag ook rond een ander onderwerp. SDM-programmamanager Maartje Eigeman klom aan boord van een van de bussen van de omstreden actiegroep Kick Out Zwarte Piet (KOZP). De bussen strandden op de A7 bij Joure door een blokkade van boze Friezen.

Het is uiteraard een kwalijke zaak, dat een door de burgemeester goedgekeurde betoging als gevolg van eigenrichting geen doorgang kan vinden. Maar dat hun anti-Piet-actie in Dokkum werd verhinderd, betekent niet automatisch dat KOZP een frisse club is. Toevallig twee dagen na “de slag om Dokkum” verscheen het maandelijkse rapport Dreigingsbeeld Terrorisme van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV). Dat maandrapport gaat grotendeels over terrorisme en jihadisme, maar aan het slot worden enkele hoofdstukjes gewijd aan de polarisatie tussen allerlei links en rechts opschietende groepjes extremisten. Op extreemrechts zijn dat de anti-islamgroepen Pegida en Identitair Verzet, en in toenemende mate het racistische studiegenootschap Erkenbrand.

Over het extremisme op links zegt de NCTV onder meer: “Enkele relatief nieuwe extreemlinkse antiracistische actiegroepen bestaan voornamelijk uit actievoerders met een migrantenachtergrond. Zij strijden tegen (in hun ogen) racistische en koloniale symbolen in de Nederlandse maatschappij, zoals Zwarte Piet, de VOC, straatnamen en standbeelden. De bekendste actiegroepen hiervan zijn Kick Out Zwarte Piet en De Grauwe Eeuw.” De NCTV noemt verder het straatgeweld tijdens de G20-top in Hamburg, waar ook Nederlanders bij betrokken waren, zonder in te gaan op deelnemende organisaties.

KOZP kwam niet zomaar in het dreigingsbeeld terecht. In november 2016 waarschuwde de AIVD voor mogelijk geweld tijdens een niet-aangemelde anti-Piet-betoging in Rotterdam. Verder berichtte het Leids Dagblad over een bijeenkomst van activisten in Leiden, waar KOZP-voorman Jerry Afriyie onder meer zei: “De één gaat zingen op de Dam, de ander gaat met een knuppel naar een intocht. Ik vind dat ze allebei de ruimte moeten krijgen. Ik praat veel met intochtcomités en burgemeesters en achter de schermen geven ze allemaal toe dat het fout is. Maar je kunt ons niet eeuwig aan het lijntje houden en verwachten dat we vreedzaam blijven demonstreren.’”

De ruimte geven aan mensen die met een knuppel gaan naar een Sinterklaas-intocht met kleine kinderen, dat lijkt me niet bevorderlijk voor de “sterke, integere democratische rechtstaat” waarvoor SDM zegt op te komen. Desondanks stapte een afgezant van de Parool-stichting in de KOZP-bus.

Haar deelname is geen eenmalige uitglijer, want Eigeman waarschuwde Afriyie tot twee maal toe (in september 2016 en in oktober dit jaar) via tags op Facebook dat er een nieuwe ronde SDM-subsidies aankwam. Kennelijk vindt men bij SDM dat hij zinnige subsidievoorstellen kan indienen.

Afriye is niet de enige links-extremist in het adresboek van de SDM-programmamanager. Dit blog signaleerde eerder dat ook de Belgische activist Dyab Abou Jahjah, voormalig voorman van de antisemitische Arabisch-Europese Liga, tot haar netwerk behoort. Abulkasim al-Jaberi, de Nederlandse contactpersoon van Abou Jahjah’s nieuwe Movement X, kreeg in december 2016 eveneens een melding dat SDM subsidieaanvragen zocht tegen moslimdiscriminatie.

Daarnaast tagde Eigeman enkele Internationale Socialisten (IS) in verband met nieuwe subsidierondes. IS stuurde afgelopen zomer een bus naar de protesten tegen de G20-top in Hamburg, die uitmondden in hevige straatrellen. Een bekend IS-lid uit Nijmegen zat in verband daarmee drie maanden in voorarrest. Hij werd veroordeeld tot 17 maanden celstraf, maar kon na zijn proces toch naar huis omdat de rechter de straf voorwaardelijk oplegde.

IS liep al eerder in het oog door extremisme. In 2009 noemde de Tilburgse onderzoeker Hans Moors hen uitgebreid in het rapport Polarisatie en radicalisering in Nederland (pdf). Moors noemde IS “de belangrijkste organisatie binnen socialistisch extreemlinks”. “Tijdens en na de oorlog in Gaza heeft IS haar pro-Palestijnse standpunt in behoorlijk antisemitische termen verwoord.” Verderop schrijft Moors: “In Nederland is IS, of zijn leden van IS, betrokken bij (gewelddadige of op geweld uitdraaiende) linkse acties en demonstraties.”

Desondanks zitten prominente IS-leden als Maina van der Zwan en Jelle Klaas in de klapper van Eigeman. Zij genieten van wat Telegraaf-columniste Nausicaa Marbe “links privilege” noemt. Marbe: “De aloude, traditionele sympathie van het linkse establishment voor allochtone woede en minachting: links privilege zou je dat kunnen noemen. Wat de NCTV als extreemlinks bestempelt en in de gaten houdt, wordt in die maatschappelijke regionen gevierd en gepromoot.”

Dat Stichting Democratie en Media hierin meegaat is extra treurig. Het Parool was in haar gloriedagen juist wars van alle vormen van extremisme. De erfgenamen, die nu de subsidiepot van de mediastichting beheren, zijn slecht op de hoogte van de geschiedenis van hun eigen krant en missen daardoor het moreel kompas om zich ver te houden van dit extremisme.

Democratie en Media staat helemaal niet neutraal in de hoofddoekzaak

Door Carel Brendel, 22 november 2017

Groepsfoto met Linda Sarsour tijdens een OSF-bijeenkomst in Barcelona. Links achter Sarsour staat Maartje Eigeman van Stichting Democratie en Media. Helemaal links achter staat Marianne Vorthoren van de Rotterdamse moskeekoepel SPIOR.

De financiering van een video van hoofddoekagente Sarah Izat betekent niet dat Stichting Democratie en Media (SDM) haar actie steunt, zegt directeur Nienke Venema. De stichting beweert dat zij neutraal staat in de uitkomst van de zaak. Een overzicht van de SDM-betrokkenheid bij de hoofddoekkwestie laat zien dat deze bewering zeer twijfelachtig is.

“Stichting Democratie en Media [SDM] laat gelukkig zijn ware aard zien. Samen met de Moslimbroederschap een islamistische agenda uitdragen.” Zo reageerde columniste Annabel Nanninga, sinds kort lijsttrekker in Amsterdam voor het Forum voor Democratie, gisteren op een blog, waarin ik de financiering door SDM – een mediastichting die zichzelf beschouwt als de geestelijke erfgenaam van verzetskrant Het Parool – van een video van hoofddoekagente Sarah Izat onthulde.

SDM-directeur Nienke Venema reageerde boos. “Ik hoop dat u de absurditeit van deze beschuldiging zelf ook kunt inzien. In een sterke democratische rechtsstaat waarin vrijheid en mensenrechten worden geborgen, past een stevige discussie over dit onderwerp.”

Ondergetekende ontving een protestmail van Venema, vanwege een passage waarin ik stelde dat SDM de facto een lobby van de politieke islam ondersteunt door de video van Izat te betalen. Venema: “Het ondersteunen van een discussie over of politieagenten wel of geen hoofddoek zouden moeten kunnen dragen in Nederland en hoe dit zich verhoudt tot de bescherming van fundamentele rechten en vrijheden van individuen in onze samenleving, is iets heel anders dan het ondersteunen van een ‘lobby van de politieke Islam’. Daarmee hebben wij, in tegenstelling tot wat u beweert op uw blog, niets van doen. Wij richten ons op het hooghouden van de democratische rechtsstaat.”

De facto is een Latijnse uitdrukking die “in feite” of “in de praktijk” betekent. Natuurlijk hebben Venema en SDM-programmamanager Maartje Eigeman geen werkvergadering belegd over de vraag “hoe kunnen we de Moslimbroederschap ondersteunen?” In mijn blogs over deze zaak stel ik slechts vast dat meer ruimte scheppen voor de hoofddoek in de seculiere Westerse samenleving en het hameren op vermeende “islamofobie” twee belangrijke actiepunten zijn van islamistische stromingen. Daarnaast heb ik geschreven dat organisaties van de Moslimbroeders een hoofdrol spelen in de Europese lobby rond de hoofddoek op het werk. Door op te trekken met deze groepen ondersteunt SDM in de praktijk een aantal belangrijke doelen van de Moslimbroederschap in Europa.

Helemaal onhoudbaar is Venema’s bewering dat het SDM alleen maar te doen is om de maatschappelijke discussie en dat “SDM zelf neutraal staat tegenover de uitkomst van de zaak”. Het hieronder volgende overzicht laat zien dat deze stelling volstrekt ongeloofwaardig is.

Lees de rest van dit artikel »

Stichting Democratie en Media financierde video van hoofddoekagente

Door Carel Brendel, 21 november 2017

Stichting Democratie en Media (SDM), dat zichzelf beschouwt als de geestelijke erfgenaam van verzetskrant Het Parool, heeft een video gefinancierd, waarin de Rotterdamse politievrouw Sarah Izat uitlegt waarom ze een hoofddoek onder haar uniform wil dragen. Dat heeft SDM-directeur Nienke Venema geantwoord op mijn vraag over eventuele juridische steun aan de agente, die gisteren in het gelijk werd gesteld in een niet bindende uitspraak van het College voor de Rechten van de Mens (CRM). Izat had zich tot dit college gewend omdat zij de gedragscode van de politie, die verbiedt om het uniform te dragen in combinatie met religieuze uitingen, beschouwt als discriminatie.

Izat plaatste de video op 15 november op de Facebook-pagina Diversiteit in Eenheid. In de video zegt Izat dat ze haar zaak heeft aangekaart bij het CRM “omdat ik hoop dat de politie het meeneemt in de herziening van de gedragscode.” Verderop zegt ze: “Als er regeltjes zijn zoals de gedragscode belemmert dat de participatie van vrouwen en dat is doodzonde.” Ze noemt de hoofddoek “een onderdeel” van zichzelf.

Venema, in een reactie per e-mail: “Vanuit het programma tegen moslimdiscriminatie, u wel bekend, heeft SDM een paar weken geleden een bijdrage gedaan aan de video waarin mevrouw Izat haar verhaal en ambities deelt. Mevrouw Izat wil een gesprek aanwakkeren over in hoeverre het beleid van de politie discriminerend werkt jegens vrouwen die er vanwege geloofsoverwegingen voor kiezen een hoofddoek te dragen. SDM heeft geen ‘juridische actie’ gesteund, maar een bijdrage gedaan zodat deze belangrijke discussie plaats kan vinden.

Met het toekennen van financiering aan projecten ondersteunt SDM debat, maar vereenzelvigt zij zich niet met de standpunten die in dit debat aan de orde komen. SDM staat neutraal tegenover de uitkomst van de zaak, maar vindt het belangrijk dat deze discussie over fundamentele rechten en vrijheden in Nederland gevoerd wordt en dan met name door de mensen die er zelf bij betrokken zijn. Dat hoort bij een gezonde vrijheid van meningsuiting die past bij een sterke democratische rechtsstaat.

Op dit moment is er geen sprake van vervolgfinanciering. Mocht er een verzoek komen dat goed past bij de criteria en prioriteiten, dan zal deze in overweging worden genomen. Details over de financiering kunt u in het jaarverslag 2017 vinden.”

SDM startte het programma tegen moslimdiscriminatie in samenwerking met de Open Society Foundation, volgens het jaarverslag over 2016 om “initiatieven die moslimdiscriminatie in de Nederlandse samenleving tegengaan actief te ondersteunen”. Hoewel de gedragscode van de politie geen enkel onderscheid maakt (ook zichtbare uitingen van andere religies of levensovertuigingen dan de islam mogen niet bij het uniform), vond SDM dit kennelijk toch een kwestie om te ondersteunen in het kader van de “moslimdiscriminatie”.

Op dit blog meldde ik in mei dat SDM mede-organisator was van een “legal expert meeting”, die belegd was door het Amsterdam Centre for European Law and Governance, een instituut van de Universiteit van Amsterdam, in samenwerking met het feministische Clara Wichmann Proefprocessenfonds en het Open Society Justice Initiative.

Op deze bijeenkomst werd gediscussieerd over juridische acties tegen een uitspraak van het Europese Hof van Justitie, die het werkgevers onder strikte voorwaarden toestaat om de hoofddoek op de werkplek te verbieden. Een van de deelnemers aan de juridische brainstorm was Julie Pascoët, senior advocacy officer van het European Network Against Racism (ENAR), waarin de Moslimbroederschap een belangrijke rol speelt. Pascoët was voorheen betrokken bij het Complexe Educatif et Culturel Islamique de Verviers (CECIV), de hulporganisatie Islamic Relief en de Europese studentenkoepel FEMYSO, alle drie verbonden met de Moslimbroederschap.

Tegen de uitspraak van het Europese Hof van Justitie lopen met name organisaties van de Moslimbroeders te hoop. Bij de legal expert meeting was ook een bestuurslid aanwezig van Nida Rotterdam, de islamistische partij die zich sterk maakt voor de toelating van de hoofddoek voor agenten met uniform.

Hoewel SDM volgens Venema neutraal staat tegenover de uitkomst van Izat’s beroepszaak, ondersteunt de Parool-stichting de facto een lobby van de politieke islam. In het verleden verzette Het Parool zich tegen totalitaire stromingen als fascisme en communisme, maar de huidige erfgenamen vinden weerstand bieden tegen het islamisme kennelijk onnodig.

De hardnekkige mythe van de absolute demonstratievrijheid

Door Carel Brendel, 19 november 2017

De vreugde was gisteren groot in de Rest van Nederland. De bussen met deelnemers aan de actie Knock Out Zwarte Piet (KOZP) werden op de A7 bij Joure klemgereden door tegenstanders van hun voorgenomen demonstratie tegen de Sinterklaas-intocht in Dokkum. De blokkade en vertraging betekenden de doodsteek voor het anti-Piet-protest. De loco-burgemeester van Dongeradeel kondigde een noodbevel af, waarop de social justice warriors mokkend omkeerden richting Amsterdam. Met elke boze tweet vanuit de protestbussen groeide het leedvermaak onder “de mensen in het land”.

De alom heersende irritatie over de anti-Piet-drammers en de lol om hun mislukte missie maken de zaak niet minder ernstig. Een door de overheid goedgekeurde demonstratie werd gisteren onmogelijk gemaakt door eigenrichting van burgers. De autoriteiten, die toestemming hadden gegeven voor de KOZP-actie, bleken niet in staat om het toegestane recht op demonstratie te waarborgen.

Wie toestemming geeft voor een straatprotest, moet ook bereid zijn om dit doorgang te laten vinden, ondanks de te verwachten weerstanden. Nog beter was het geweest als de burgemeester van Dongeradeel de KOZP-demo vooraf had verboden in het belang van de kinderen van Dokkum. Wat mij betreft is de demonstratievrijheid groot, maar eindigt die wanneer kleine kinderen in de actie worden betrokken. Dus geen straatprotest tijdens de intocht van Sinterklaas, maar ook geen demonstratie tegen de bouw van islamitische scholen in het bijzijn van schoolkinderen, of (denkbeeldig voorbeeld) manifestaties tegen de multiculturele samenleving op de kinderdag van het Kwakoe Festival in Amsterdam-Zuidoost. Wie zijn punt wil maken, doet dit maar op een plek waar kinderen geen doelwit kunnen worden van het geruzie.

Op Twitter kreeg ik gisteren veel bijval voor mijn suggestie, maar ook bezwaren. Die richten zich op twee punten. Het recht op demonstratie moet altijd voorop staan. Bovendien moeten demonstranten hun punt kunnen maken op de dag en de plek van de zaak waartegen ze zich verzetten. Op beide argumenten valt het nodige af te dingen. Al is het maar via artikel 9 van de Grondwet dat gaat over de vrijheid van vergadering en betoging. Lid 2 van dit Grondwetsartikel zegt: “De wet kan regels stellen ter bescherming van de gezondheid, in het belang van het verkeer en ter bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden.”

Op 15 april vond in De Doelen in Rotterdam de Palestinians in Europe Conference plaats, de jaarlijkse bijeenkomst van Hamas-aanhangers in Europa. Burgemeester Ahmed Aboutaleb besloot terecht om dit congres niet bij voorbaat te verbieden, al toonde hij zich stekeblind voor de politieke achtergrond van de organisatoren. De organisatie Christenen voor Israël wilde een stille tocht tegen de conferentie houden, maar Aboutaleb verbood dit omdat hij de veiligheid van de betogers niet kon garanderen. Volgens de burgemeester ontbrak de politiecapaciteit om de demonstratie te begeleiden.

Aboutaleb zei gisteren, als reactie op een “spontaan” anti-Piet-protest op de Erasmusbrug, tegen het Algemeen Dagblad dat zoiets altijd mogelijk moet zijn. “Dit is hun grondwettelijk recht. Als mensen willen demonstreren, dan maken we dit mogelijk. Dat heb ik ook altijd gezegd.’’ Misschien kan Aboutaleb de volgende keer uitleggen wat het verschil is tussen een keurig aangemelde actie van Christenen voor Israël en een niet-aangemelde actie van de anti-Piet-beweging.

Dat het recht op demonstratie nooit absoluut kan zijn, tonen de gebeurtenissen in Den Haag in de zomer van 2014. Burgemeester Jozias van Aartsen zag aanvankelijk geen wettige redenen om betogingen van de Nederlandse jihadfanclub in de Schilderswijk te verbieden. De Haagse politie greep twee keer achtereen niet in tegen antisemitische spreekkoren en intimidatie van omstanders.

Als reactie organiseerde de zeer rechtse actiegroep Identitair Verzet (onder het alias Pro Patria) een “Mars voor de Vrijheid” door de Haagse Schilderswijk. De optocht strandde door het verzet van de straatjeugd. Net als gisteren bij Dokkum maakte eigenrichting van burgers een einde aan een demonstratie waarvoor de overheid vergunning had verleend. Om aan alle escalatie een einde te maken kondigde Van Aartsen vervolgens een tijdelijk verbod af om in woonwijken te demonstreren. Na alle ellende van de voorgaande weken mopperde bijna niemand meer dat dit alles een aantasting betekende van het recht op demonstratie.

Richtlijnen over de plek van de demonstratie zijn gebruikelijk en goed te verdedigen. Vanwege de veiligheid van bezoekende regeringsleiders mochten de tegenstanders van de nucleaire top – ook in 2014 in Den Haag – niet bijeenkomen in een zone rond het congrescentrum. Op het Binnenhof worden alleen kleinschalige demonstraties toegestaan. Grote betogingen vinden plaats op het Malieveld of trekken met een boog rond het regeringscentrum.

In november 2016 verwees de Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan een Kristallnachtherdenking door de Facebook-groep Stand Up For Israël naar het Jonas Daniel Meyerplein. Van der Laan was bang dat de waardigheid van een Joods verzetsmonument op het Waterlooplein zou worden aangetast als gevolg van mogelijke wanordelijkheden. Stand Up For Israel zag toen af van de herdenking, en bevestigde daarmee de verdenking dat men het monument alleen maar had geclaimd om de omstreden Kristallnachtherdenking door linkse Israël-haters dwars te zitten.

Burgemeesters wijzen ook plekken – liefst in een park of op een bedrijventerrein ver van de binnenstad – aan voor demonstraties van de Nederlandse Volksunie (NVU), van de anti-islam-groep Pegida en voor tegendemo’s van hun “antifascistische” tegenstanders (AFA), al was het om het winkelend publiek te vrijwaren van het geknok tussen de diverse groepen tuig die op deze bijeenkomsten afkomen.

Sommigen vinden overigens dat de absolute vrijheid van demonstratie niet is weggelegd voor Pegida. Onder de leus “Laat Ze Niet Lopen” doen zij alles om Pegida-marsen te stoppen. Maar o wee, als Friese “Pietofielen” de anti-Piet-betogers niet laten lopen. Dan is de vrijheid van demonstratie, die zij anderen ontzeggen, in groot gevaar.

De “absolute demonstratievrijheid” staat ook onder druk in de Amsterdamse binnenstad waar Palestina- en Israël-supporters elkaar figuurlijk en soms letterlijk de tent uitvechten. Steen des aanstoots is “BDS-gekkie” Simon Vrouwe, die in zijn kraampje op de Dam Israëls optreden in Gaza aanvalt met fotoshops uit de Syrische burgeroorlog. Zijn optreden roept tegenkrachten op met als gevolg dat Van der Laan kort voor zijn dood regels heeft opgesteld om het protest in goede banen te leiden. Inmiddels maakt een heel legioen politiemensen en ambtenaren overuren voor een handjevol demonstranten en tegendemonstranten van wie je moeilijk kunt zeggen dat ze nooit de kans krijgen om hun stem te laten horen.

Website Nu.nl meldde in juli dat de twee kampen niet meer tegelijkertijd mogen demonstreren. Wel mogen de betogers om en om hun manifestaties houden op de Dam, mits er geen andere demonstratie of evenement op het plein is. De demonstranten kunnen wel naar andere plekken in de stad uitwijken, maar moeten altijd een afstand van vijftig meter van elkaar houden.

Van der Laan noemde het demonstratierecht “bijkans heilig”, maar om verdere escalatie te voorkomen was volgens hem de grens bereikt. “Als de vrijheid van meningsuiting echter botst met het recht om vrij te zijn van vrees voor discriminatie, haat zaaien of geweld, dan geeft die laatste vrijheid in Amsterdam de doorslag.”

Dat waren mooie woorden van de betreurde burgemeester. Probleem is wel dat het “bijkans heilige” demonstratierecht regelmatig wordt opgeëist door lieden die niets op hebben met de liberale beginselen waarop dit recht is gebaseerd. De democratie kan tegen een stootje en geeft een zekere ruimte aan groepen die haar ondergang willen organiseren. Maar dat betekent niet dat die ruimte oneindig is. Tolerantie is mooi, maar mag niet leiden tot tolerantie van intolerantie.