Bestuurslid Al-Fourkaan moskee lid van nog meer extremistische organisaties

Door Carel Brendel, 11 januari 2017

Imad Eldin Bakri Ismail

Imad Eldin Bakri Ismail

Tot voor kort had vrijwel niemand gehoord van Imad Eldin Bakri Ismail, oprichter en imam van de Al-Fourkaan Moskee in Eindhoven. NRC Handelsblad berichtte eind vorig jaar over zijn rol in een Zwitserse organisatie waarvan enkele bestuurders zijn bestempeld tot terreurfinanciers. Uit nader onderzoek blijkt dat Ismail bovendien lid is van twee internationale organisaties die het jihadisme ondersteunen. Hij ondertekende zelfs een verklaring die opriep tot geweld tegen Britse oorlogsschepen.

In tegenstelling tot voorgaande jaren bleef het eind vorig jaar rustig rond de jaarlijkse “kerstconferentie” in de Al-Fourkaan Moskee in Eindhoven. Na het debacle van 2015, toen burgemeester Van Gijzel zeven sprekers weerde, besloot de organisatie Waqf (Islamitische Stichting) Eindhoven om de deelnemers dichter bij huis te zoeken.

Dit keer geen jihadfinanciers zoals de in Syrië met een Kalashnikov gefotografeerde Walid al-Tabatabae (Koeweit). Ook geen omstreden Moslimbroeders zoals Issam al-Bashir (Soedan) en Mohammed Rateb al Nabulsi (Syrië), maar relatief onbekende sjeiks uit Brussel, Aken en Keulen.

Als gevolg daarvan kwam de opvallendste deelnemer dit keer uit eigen kring: Imad Eldin Bakri Ismail. Sinds de oprichting in 1989 fungeert Ismail (geboren in 1957 in Soedan) als penningmeester van Stichting Waqf. Daarnaast is hij (sinds augustus 2013) directeur van Waqf, samen met Nasr el Damanhoury, die als woordvoerder naar buiten treedt.

Al 28 jaar is Ismail verbonden aan Al-Fourkaan. Hoewel deze moskee regelmatig in opspraak kwam wegens extremisme, wist Ismail vrijwel altijd onder de radar te blijven. Tv-rubriek Nova noemde hem in 2003 als oprichter en bestuurslid van een salafistische basisschool. De Telegraaf bestempelde hem in 2004 als de “belangrijkste imam” van Al-Fourkaan. “Hij heeft veel macht en aanzien in de Eindhovense moslimwereld en staat altijd klaar voor zijn broeders. Volgens ingewijden regelt hij zelfs valse paspoorten.”

Het duurde twaalf jaar voordat Ismail opnieuw de aandacht trok. In november 2016 kwam ik hem tegen als penningmeester van de Association des Savants Musulmans (ASM), een van de elf organisaties van de Zwitserse salafist Nicolas Blancho, de voorzitter van de Islamitische Centrale Raad Zwitserland (IZRS) in Bern. Het Zwitserse openbaar ministerie neemt Blancho en de IZRS op de korrel vanwege jihadpropaganda via een video met de Saoedische sjeik Abdallah Al-Muhaysini, de geestelijk leidsman van Jabhat al-Nusrah (Al-Qaida) in Syrië.

Zwitserse kranten schreven dat Blancho’s IZRS financieel werd ondersteund door Eïd Charity, het in Qatar gevestigde hulpfonds dat ook betrokken was bij de afgeblazen plannen voor een islamitisch centrum in Rotterdam (de zogenaamde “salafistenschool”). Burgemeester Ahmed Aboutaleb ging op reis naar Qatar nadat NRC Handelsblad onthulde dat oprichter Abd al-Rahman al-Nuaymi (Qatar) en fondsenwerver Abd al-Wahhad al-Humayqani (Jemen) in december 2013 op een Amerikaanse terreurlijst zijn geplaatst.

Penningmeester van omstreden organisatie in Zwitserland

NRC ontdekte vervolgens (2 december 2016) dat Ismail penningmeester is van een club met zeer omstreden bestuursleden. ASM-voorzitter is de Koeweiti dr. Abdul Mohsin al-Mutairi. Hij staat sinds mei 2016 op de sanctielijst wegens steun aan Jabhat al-Nusrah. Adel Hassan Hamad heeft volgens media in Bahrain zijn steun aan Jabhat al-Nusrah uitgesproken. In het bestuur zit ook bovengenoemde Al-Humayqani. Shefqet Krasniqi, een imam uit Kosovo, is eveneens in opspraak geraakt als jihadsupporter. Een IZRS-zegsman daarentegen noemt de ASM een organisatie die eens per jaar bijeenkomt om fatwa’s uit te vaardigen. Al-Mutairi en Al-Humayqani zijn “gerespecteerde moslims”, zei hij in NRC Handelsblad.

Abdul Mohsin al-Mutairi tijdens de Al-Fourkaan conferentie van 2013.

Abdul Mohsin al-Mutairi tijdens de Al-Fourkaan conferentie van 2013.

Ismail zit in het hoofdbestuur van nog twee Zwitserse organisaties. Hij is penningmeester van de Internationaler Islamischer Rat (IIR). Voorzitter is Ali al-Suwaidi, de huidige directeur van Eïd Charity in Qatar. Secretaris-generaal is Monief Al-Shammari, volgens Zwitserse media verbonden aan een stichting die door de Koeweitse regering werd opgeheven wegens te nauwe banden met terrorisme. Blancho is vice-president.

Daarnaast is Ismail vice-voorzitter van de Union der Internationalen Humanitären Organisationen (UIHO). Voorzitter is Al-Hashemi Hashim (Koeweit). De Albanees Arben Ramkaj gaat over de kas. En ook Blancho is weer van de partij.

Samen met Fawaz Jneid lid van Muslim Scholars Association

Het lijkt erop dat de ASM een verlengstuk is van de Muslim Scholars Association (MSA), een overkoepelende internationale organisatie van salafistische geleerden. Ismail is een van de 116 leden van deze Salafistische Internationale. Op de ledenlijst staat ook de omstreden Haagse sjeik Fawaz Jneid.

In mei 2013 riep deze MSA op om steun te verlenen aan de Syrische jihad, naar aanleiding van de slag om de Syrische stad Qusayr tussen Jabhat al-Nusrah en Hezbollah. Acht van de tien ondertekenaars van de MSA-oproep zijn tevens bestuurslid van de ASM. Onder hen Al-Mutairi, Al-Humayqani, Krasniqi, Hamad en de in 2015 door Van Gijzel geweerde Egyptenaar Mohammed Yousri.

Fawaz bezoekt jihadcongres in Caïro, ontmoet Moslimbroeders

Kort daarna, in juni 2013, kwamen diverse soennitische organisaties bijeen in Caïro om de steun aan de Syrische strijdgroepen te bespreken. De conferentie was georganiseerd in samenspraak met de Global Anti Aggression Campaign (GAAC), een samenwerkingsverband van salafisten en Moslimbroeders. Yusuf al-Qaradawi, de geestelijk leider van de Moslimbroederschap was er, met andere leden van de door hem voorgezeten International Union of Muslim Scholars (IUMS). Onder de deelnemers was sjeik Hassan Aboud, het hoofd van de salafistische Ahrar al-Sha’m (voluit Harakat Ahrar al-Sha’m al-Islamiyya: de Islamitische Beweging van Ongebondenen in Groot-Syrië), een van de grote spelers in de Syrische jihad.

Aanwezig was ook de bekende Saoedische prediker en prominent MSA-lid Mohammed al-Arifi. Na afloop verklaarde de Egyptische geestelijke Mohammed Hassan dat “jihad om het Syrische volk te steunen een verplichting is, op verschillende manieren bijvoorbeeld door wapens en geld te sturen of alles wat het Syrische volk kan redden.”

Onderonsje in Caïro tussen de Mauritanische Moslimbroeder Ould Dedew (links) en de Nederlandse salafist Fawaz Jneid.

Onderonsje in Caïro tussen de Mauritanische Moslimbroeder Ould Dedew (links) en de Nederlandse salafist Fawaz Jneid.

Sjeik Ismail was vermoedelijk niet op de conferentie in Caïro. Zijn Haagse collega Fawaz was er wel. Hij ontmoette er Adnan al Aroer, een toonaangevend Syrische tv-prediker in ballingschap. In Nederland bestaat de indruk dat Fawaz een extremistisch buitenbeentje is, maar in de wandelgangen van Cairo ging de Haagse prediker op de foto met internationale “gematigde” grootheden. Op zijn Facebookpagina plaatste Fawaz foto’s van zichzelf samen met Al-Arifi, met de toonaangevende (inmiddels gevangen gezette) Egyptische Moslimbroeder Safwat Higazi, en met IUMS-lid Mohammed al-Hassan Ould Dedew, de leider van de Mauritanische Moslimbroeders (die onlangs nog Nederlandse jongeren opriep om zich verre te houden van extremisten).

Ismail met salafistische leiders op bezoek in Gaza

Ismail maakte in december 2012 wel deel uit van een zes man sterke MSA-delegatie naar Gaza. Hij kon blijkbaar ongehinderd de grens tussen Egypte en Gaza passeren. Hij reisde samen met MSA-voorzitter Al-Amin Al-Hajj (uit Soedan) en de hierboven genoemde van terreurfinanciering verdachte Koeweiti sjeik dr. Abdul Mohsin al-Mutairi, assistent-secretaris van de salafistische Internationale. Doel van het bezoek was solidariteit te tonen met de Palestijnse broeders na de laatste oorlog van Gaza tegen Israël.

Een lokale website interviewde Ismail over de toestand in Gaza. Voor een Arabisch lezend publiek hoefde Ismail niet te moeilijk te doen over “zionisten” wanneer hij “de Joden” bedoelde. Ismail zei: “Maar de Joden, zoals jullie weten, hun hebzucht is groot, heel groot. Zij willen nergens stoppen. Wij prijzen Allah de Gezegende en Allerhoogste dat Hij voor ons het volk van Palestina aangewend heeft om grenzen te stellen aan hun verspreiding en hun expansie te stoppen.”

Op dezelfde website van dit Centrum van het Heilige Huis (Bayt al-Maqdis, de rotskoepel in Jeruzalem) Voor Documentatie Studies staat op de literatuurlijst prominent een Arabische vertaling van het anti-Joodse schotschrift van Maarten Luther getiteld Nifaaq al-Yahoed “de huichelarij van de Joden” met de Engelse ondertitel “The Jews and their Lies”.

Ismail lid van Global Anti Aggression Campaign

Bij het interview met Ismail stond een bio. Die vermeldt dat de in Soedan geboren sjeik heeft gestudeerd aan de universiteit van Peshawar (Pakistan) voordat hij in Brabant neerstreek. De bio meldde zijn betrokkenheid bij de MSA. Opvallend is ook zijn lidmaatschap van eerder genoemde GAAC. Deze mensenrechtenorganisatie zag in 2005 het leven in Doha (Qatar) en weert zich tegen “Amerikaanse en zionistische agressie”. Diverse leden, onder wie Al-Nuaymi, zijn in opspraak geraakt wegens terreurfinanciering. Sommige leden hebben banden met Al Qaida, terwijl ook Hamas en de Moslimbroederschap met Qaradawi ruim zijn vertegenwoordigd. Namen en rugnummers van omstreden sjeiks vindt u op de website Ikhwan Info, die de Moslimbroeders kritisch volgt. De Amerikaanse onderzoeker Steven Merley kondigt al enige tijd een uitgebreid rapport over de GAAC aan.

Imad Eldin Bakri Ismail staat inderdaad op de meest recente ledenlijst. Ismail’s handtekening staat ook onder de Verklaring van Istanboel, een in februari 2009 (kort na de grote Gaza-oorlog) op een GAAC-conferentie opgestelde resolutie die in felle bewoordingen opriep tot jihad tegen Israël. Als “proselytiser Imad al-Din Bakri, Sudan” staat Ismail op nummer 53 op een Engelstalige versie van de lijst van 90 ondertekenaars.

Opnieuw komen we Eïd Charity-fondsenwerver Al-Humayqani tegen (48). Andere steunbetuigers waren de Tunesische Moslimbroeder Rachid Ghannouchi (19), de Londense Hamas-activist Muhammad Sawalha (72), organisator van diverse Gaza Flotillas, en eerder genoemde jihadfinancier Al-Tabatabae (88).

Volgens een aanwezige BBC-verslaggever woonden ongeveer 200 soennitische geestelijken de conferentie bij. In de wandelgangen spraken de deelnemers over de opening van een “derde jihadistisch front in Palestina, in navolging van Afghanistan en Irak.” De deelnemers beloofden wapens, geld en strijders naar Gaza te sturen.

Ismail ondertekenaar van jihadistische verklaring met oproep om Britse marine aan te vallen

De Verklaring van Istanboel (pdf) riep ook op tot aanvallen op marineschepen die in opdracht van de Verenigde Naties de wapensmokkel richting Gaza moesten voorkomen. Dat laatste leidde tot grootte deining in het Verenigd Koninkrijk, omdat ook de Royal Navy betrokken was bij deze operatie. Daud Abdullah, adjunct-directeur van de moskeekoepel Muslim Council of Britain (MCB), bleek een van de ondertekenaars van de oproep om de eigen marine aan te vallen.

De Britse regering verbrak de banden met de MCB en riep op tot het terugtreden van Abdullah. Pas in januari 2010 werden de banden hersteld nadat de MCB eventuele aanvallen op Britse soldaten categorisch had afgewezen. De MCB ontkende vervolgens dat de Verklaring van Istanboel tot aanvallen op Britse schepen had opgeroepen en wees met de vinger naar “islamofoben en pro-Israëlische lobbyisten”.

De Verklaring van Istanboel was overigens duidelijk en ondubbelzinnig. In de Engelse vertaling staat letterlijk: “The obligation of the Islamic Nation to regard the sending of foreign warships into Muslim waters, claiming to control the borders and prevent the smuggling of arms to Gaza, as a declaration of war, a new occupation, sinful aggression, and a clear violation of the sovereignty of the Nation. This must be rejected and fought by all means and ways.” Met deze Islamic Nation worden moslims wereldwijd bedoeld die geacht worden te behoren tot één “Oemma” (natie of groep).

In dit internationale milieu van tot jihad oproepende islamistische geestelijken opereert dus ook de vrijwel onbekende oprichter, imam en penningmeester van de Al-Fourkaan moskee in Eindhoven. Dat deze steunpilaar van het internationale salafisme bijna 30 jaar nauwelijks werd opgemerkt, geeft aan dat in ons land het onderzoek naar de radicale politieke islam nog in de kinderschoenen staat.

Bij het schrijven van dit weblog werd ik bij het raadplegen van enkele Arabische teksten bijgestaan door arabist Simon Admiraal.

Hama(a)sstad

Door Carel Brendel, 4 januari 2017

Amin Abou Rashed spreekt de vrijwilligers toe, Achter de bestuurstafel Majed Al-Zeer (rechts) en Ahmad Skineh.

Amin Abou Rashed spreekt de vrijwilligers toe, Achter de bestuurstafel Majed Al-Zeer (rechts) en Ahmad Skineh.

UPDATE: Apotheker uit Aleppo leidt organisatiecomité

In april houdt de Europese achterban van Hamas voor de 15e keer zijn jaarlijkse conferentie. De Palestinians in Europe Conference doet voor de tweede keer Rotterdam aan. Bij de organisatie zijn minstens drie mensen betrokken die volgens Israël deel uitmaken van de Europese leiding van Hamas.

De Maasstad wordt volgend jaar mei voor één dag de Hamas-stad. De jaarlijkse Palestinians in Europe Conference (PEC) strijkt op 23 april neer in De Doelen in Rotterdam. De exacte datum en locatie werden vorige week bekendgemaakt op de Facebookpagina van de Nederlandse Palestina-activist Amin Abou Rashed.

De conferentie is bedoeld om het wij-gevoel onder Palestijnen in Europa te versterken. Elk jaar strijkt de PEC neer in een andere grote Europese stad. In 2016 was Malmö aan de beurt, in 2014 Berlijn. De conferentie deed in 2007 al eens Rotterdam aan, eveneens in congrescentrum De Doelen.

Een belangrijk thema voor de conferentie van volgend jaar is de honderdste verjaardag van de Balfour-verklaring, waarin de Britse minister van Buitenlandse Zaken Arthur James Balfour de stichting van een Joods nationaal tehuis in Palestina ondersteunde. Het Palestinian Return Centre (PRC) in Londen, de belangrijkste PEC-sponsor, ijvert er al enige tijd voor dat de Britse regering haar excuses aanbiedt voor de ‘beruchte verklaring’.

Het PRC omschrijft zichzelf als ‘een onafhankelijk adviesbureau dat zich richt op de historische, politieke en legale aspecten van Palestijnse vluchtelingen’. Volgens Steven Merley, een Amerikaanse kenner bij uitstek van de Moslimbroederschap, is het PRC echter een onderdeel van het Britse netwerk van Hamas en de Moslimbroeders. PRC-leiders zijn betrokken bij de Union of Good, een netwerk van organisaties die Hamas financieel ondersteunen, en bij de European Campaign to End the Siege of Gaza (ECESG), een van de organisaties achter de Gaza flotillas. Hamas-activisten en vooraanstaande Moslimbroeders zijn vaste prik op de sprekerslijst.

Lees de rest van dit artikel »

Soros opent nieuwe subsidiekraan via Stichting Democratie en Media

Door Carel Brendel, 19 december 2016

De Open Society Foundations steunt via Stichting Democratie en Media nieuwe initiatieven tegen moslimdiscriminatie. Gezien de lange staat van dienst van George Soros bij het ondersteunen van de Moslimbroeders is enige argwaan op zijn plaats.

“KOM IN ACTIE TEGEN MOSLIMDISCRIMINATIE. Heb jij een creatief idee voor een campagne tegen moslimdiscriminatie? Heeft jouw organisatie een sterk plan voor actieonderzoek om structurele moslimdiscriminatie inzichtelijk te maken? Of zie je kans krachten te bundelen voor een effectievere aanpak van discriminatie? Stichting Democratie en Media is op zoek naar jouw initiatief. Stuur je aanvraag voor financiering in vóór 1 februari 2017.”

Zo begint een oproep die de Stichting Democratie en Media (SDM), die zichzelf beschouwt als de geestelijke erfgenaam van Het Parool, afgelopen vrijdag op haar website plaatste. SDM gaat bedragen tot 50.000 euro (gemiddeld 15.000 euro) uitdelen aan initiatieven tegen moslimdiscriminatie. Zo waar een mooi initiatief. Want wie is er tegen discriminatie, en wie kan er tegen zijn dat een particuliere stichting in Nederland de strijdt aanbindt met discriminatie?

Toch ben ik zo vrij om na lezing van de volledige oproep met alle informatie (pdf) enkele kanttekeningen te zetten.

1. SDM kondigt de subsidie-actie aan, maar in feite gaat het om een initiatief van de Open Society Foundations (OSF) van de zakenmagnaat en filantroop George Soros. “Deze oproep is tot stand gekomen in samenwerking met Open Society Foundations. Beide fondsen willen met deze oproep bijdragen aan een versterking van effectieve initiatieven tegen structurele discriminatie van moslims in Nederland.” Het subsidieprogramma wordt geleid door Maartje Eigeman, die volgens haar LinkedIn profiel op dit moment werkt als consultant voor Nederland en Zweden van het Open Society Initiatieve for Europe (OSIFE).

2. OSF en SDM delen de subsidies mede uit in verband met de Tweede-Kamerverkiezingen in maart. Aanvragers van subsidie moeten hun verzoek indienen vóór 1 februari. Op 31 maart wordt het “beoordelingstraject” afgesloten, zodat de plannenmakers op 1 april met hun project kunnen beginnen. Voor initiatieven die gekoppeld zijn aan de Kamerverkiezingen geldt echter een versnelde procedure. De deadline is 15 januari en op 31 januari zit het “beoordelingstraject erop.” Projecten die niet meegaan met de verkiezingswaan van de dag maken dus minder kans, want de subsidiepot is al voor een deel geleegd voor politieke activiteiten tegen de PVV en Geert Wilders, of tegen andere partijen en politici die niet in de smaak vallen bij OSF en SDM. De subsidieronde zal tot nieuwe vragen leiden over de vele pogingen van Soros om de politiek in zijn richting te beïnvloeden.

Lees de rest van dit artikel »

Geen reden voor Amsterdamse zelfgenoegzaamheid rond jihadisme

Door Carel Brendel, 30 november 2016

Keith Rienksma roept vanuit de bibliotheek van El Tawheed op om geld te storten voor deze moskee.

Keith Rienksma roept vanuit de bibliotheek van El Tawheed op om geld te storten voor deze moskee.

Toen vooral vanuit de Haagse regio de eerste jihadisten afreisden naar Syrië, hoopten sommigen stilletjes dat de tweede radicaliseringsgolf aan Amsterdam voorbij zou gaan. Die stille hoop is inmiddels de bodem ingeslagen. Ook de hoofdstad leverde zijn Syriëgangers.

In september 2014 meldde Aissa Zanzen van het Samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders (SMN) dat drie jongens uit Amsterdam-Noord in Syrië zaten. Een van hen (“Abu Hamza”) was inmiddels gesneuveld. In januari 2015 brachten media het nieuws over de dood van de 17-jarige Achraf. Volgens zijn vader reageerden de autoriteiten te traag toen hij aan de bel trok over de radicalisering van zijn zoon.

In februari 2015 pleegde Amsterdammer Lotfi S. een zelfmoordaanslag in Fallujah, Irak. In de zomer daarvoor liep hij als “Abu Hanief” nog voorop in antisemitische manifestaties van de jihadsupporters in de Haagse Schilderswijk. S. werd kortstondig aangehouden op verdenking van opruiing, maar wist na het oprollen van de Haagse jihadgroep aan de aandacht te ontsnappen.

Eveneens in februari 2015 sneuvelde de Amsterdammer Omar Hmima in Syrië. Hij was al eens veroordeeld wegens jihadplannen maar wachtte zijn hoger beroep in vrijheid af. Ergens ging er iets fout bij het volgen van Hmima, want hij wist naar Syrië weg te glippen. De Volkskrant wist te melden dat Hmima voor zijn vertrek enkele weken had gelogeerd bij de Haagse radicaal Sabir K., die door de Amerikanen wordt verdacht van terrorisme maar niet mag worden uitgeleverd omdat hij in Pakistaanse gevangenissen werd gemarteld met mogelijke medeweten van de CIA.

Volgende week donderdag (8 december) bespreekt de raadscommissie Algemene Zaken de situatie op verzoek van de leden Dilan Yesilgoz (VVD) en Sofyan Mbarki (PvdA) naar aanleiding van berichtgeving in de Telegraaf. Verslaggever Silvan Schoonhoven schreef op grond van geheime stukken dat twee bestuursleden van de Arrayan Moskee in Amsterdam-Noord in het vizier van de opsporingsdiensten zijn. Een van de bestuursleden is de voormalige Hofstadgroep-verdachte Nadir Adarraf. Hij heeft mogelijk zijn leven gebeterd. Interessanter is wellicht wat de Telegraaf te melden had over Arrayan-voorzitter Aziz Oilkadi. Hij raakte in beeld door telefoongesprekken met Sabir K. en met de Hagenaar Soufiane Zerguit, die na zijn vertrek naar Syrië naam maakte als maker van de jihadistische documentaire Oh, oh Aleppo. Zerguit en zijn medejihadist Driss Daouayry sneuvelden in de slag om het Koerdische bolwerk Kobane.

Volgens De Telegraaf had de Amsterdamse politie onderzoek gedaan naar aanleiding van een tip over een Arrayan-bezoeker, die rond de jaarwisseling aanslagen plande op een synagoge en een bank in Amsterdam-Zuid.

De Telegraaf berichtte een dag later over een derde figuur rond Oilkadi. De man, ten onrechte aangeduid met de malle term “loverboy”, zou een spilfiguur zijn in het ronselen en fondsen werven voor de jihad. De onbekende Amsterdammer werd in april aangehouden met in zijn auto een bekeerlinge uit Oss, die weggelopen was uit een jeugdinstelling en zich een niqab had aangemeten.

De moskee ontkent alle aantijgingen en zegt zich te beraden op juridische stappen tegen de Telegraaf. In de papieren Telegraaf noemde Oilkadi de terreurtip “een hoax”. Oilkadi ontkende overigens niet dat hij Sabir K. en Zerguit kende. Maar zei hij: “Wij kennen zo veel mensen, dat zegt niets.”

Omdat papieren kranten nu eenmaal slecht worden gelezen, is het bijna niemand opgevallen dat Arrayan ook al voorkwam in Telegraaf-berichtgeving over het conflict tussen politieman (en oud-PVV-Kamerlid) Hero Brinkman en de Amsterdamse korpsleiding. Brinkman, die na zijn Kamerlidmaatschap moest worden teruggenomen door zijn oude werkgever, hangt een voorwaardelijk ontslag boven het hoofd omdat hij volgens zijn bazen buiten zijn boekje is gegaan.

Een van de verwijten, aldus De Telegraaf van 16 november, is dat Brinkman “tijdens een terreuronderzoek bij een salafistische moskee visitekaartjes zou hebben uitgedeeld van zijn nieuwe politieke groep, de Ondernemerspartij”. Over zijn optreden kwam een klacht binnen namens de Arrayan Moskee, ingediend door Zanzen, die niet alleen SMN-woordvoerder is, maar ook een kaderfunctie heeft bij de PvdA in Amsterdam en grote bewondering koestert voor geleerden van de Moslimbroederschap. Zanzen vond het ongepast dat een anti-islam-politicus gevoelige informatie opvroeg bij een moskee en reclame ging maken voor zijn partij. Volgens een verklaring van Brinkman’s collega waren de moskeebestuurders zelf uitvoerig over politiek begonnen.

De Telegraaf meldde daarnaast op 16 november dat de moskeevoorzitter (Oilkadi dus) “een direct lijntje had met een Amsterdamse agent van Marokkaanse afkomst”. De agent zou de hoop hebben uitgesproken dat Brinkman zou “hangen”, en ook hebben verklapt dat Brinkman deel uitmaakte van een geheime afdeling voor contraterrorisme.

Salafisme-deskundige Martijn de Koning, zo begreep ik uit een verder nietszeggende discussie bij Pauw, schat het aantal radicale salafisten in Amsterdam op 30 tot 35. Of ze inderdaad bij Arrayan rondlopen, moet nog worden bezien, maar vast staat dat ze actief zijn bij de salafistische El Tawheed in West. Diverse keren schreef ik op dit weblog over de radicale bekeerling Abdullah West alias Ibrahiem Awwad (inmiddels bekend als Keith Rienksma) en zijn betrokkenheid bij pro-ISIS-propaganda in social mediagroepen als Ansar Khilafah (Helpers van het Kalifaat) en Staatsnieuws.

Begin dit jaar onthulde ik dat Rienksma en andere radicalen, onder wie de inmiddels naar ISIS afgereisde Baraa Ahmad, gelegenheid kregen om activiteiten te organiseren bij El Tawheed. Rienksma riep vanuit de bibliotheek van El Tawheed op om geld te storten voor de moskee.

Onlangs nog maakte Rienksma reclame voor het Telegram-kanaal van Staatsnieuws. Blogger Azazel nam daar een kijkje en beschreef – onderbouwd met screenshots – dat het kanaal één groot doorgeefluik is van ISIS-berichten en bloederige videos uit het kalifaat.

Alles overziende is er geen enkele aanleiding voor eventuele Amsterdamse zelfgenoegzaamheid als het gaat om de aanpak van jihadisme.

Negentien vragen over de Kristallnachtherdenking in Amsterdam

Door Carel Brendel, 7 november 2016

image542

UPDATE: De “derde” Kristallnacht-herdenking van Facebook-groep Time to Stand Up for Israel is afgelast. We gaan van 17 naar 19 vragen.

Voor het negende achtereenvolgende jaar is er ophef rond de jaarlijkse herdenking van de Kristallnacht in Amsterdam. Waarom is er steeds gedoe? Hier het antwoord op 19 vragen rond deze herdenking.

1. Wat is de Kristallnacht?

De Kristallnacht (van 9 op 10 november 1938) was een door het de Duitse overheid georganiseerde en toegelaten pogrom, waarbij nazi-aanhangers tussen de 1.000 en 2.000 synagogen in brand staken en tussen de 7.500 winkels van Joodse eigenaren vernielden. Bij deze pogrom vielen 400 doden. Joseph Goebbels, de naziminister voor propaganda, was de aanstichter van deze moordpartij.

2. Wie herdenken op 9 november de Kristallnacht in Amsterdam?

Joodse kerkgenootschappen en organisaties waaronder het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI), verenigd in het Centraal Joods Overleg (CJO), organiseren een bijeenkomst in de Portugese Synagoge aan het Mr. Visserplein. Voornaamste spreker is premier Mark Rutte.

Het Platform Stop Racisme en Uitsluiting (PSRU) herdenkt de Kristallnacht in de Uilenburgersjoel, een in mei heropende synagoge annex cultureel centrum. Sprekers zijn theologe Janneke Stegeman, Zwarte Piet-activist Jerry King Luther Afriyie, en Jaap Hamburger van Een Ander Joods Geluid.

De Facebookgroep Time to Stand up for Israel wilde bijeenkomen bij het Joodse verzetsmonument op het Waterlooplein. Aangekondigd als spreker waren nabestaanden van Joodse verzetsstrijders en/of overlevenden van de massamoord tijdens de Tweede Wereldoorlog. Op 7 november besloot burgemeester Eberhard van der Laan deze herdenking te verplaatsen naar het Jonas Daniel Meijerplein, waarop de Facebookgroep het evenement annuleerde.

3. Welke jaarlijkse herdenking was er het eerst?

De PSRU-herdenking. De eerste voorloper hiervan dateert uit 1992, toen een kleine trotskistische jongerenorganisatie in Amsterdam de Kristallnacht herdacht. De stichting Nederland Bekent Kleur (NBK) nam dit initiatief over en organiseerde herdenkingen tussen 1993 en 1999, in 2001, en van 2008 tot en met 2010. Sinds 2011 gaat de NBK-herdenking verder onder de vlag van het PSRU. In 2000 ging de herdenking uit van de gemeente Amsterdam.

4. Wat is Nederland Bekent Kleur?

NBK werd opgericht in 1993 als antwoord op extreemrechts geweld in Duitsland en Nederland. Aanvankelijk was het een brede beweging, die duizenden mensen op de been bracht op manifestaties waar onder anderen vakbondsleidster Karin Adelmund en de politici Ruud Lubbers en Frits Bolkestein als sprekers optraden. Na enkele jaren raakte de beweging in (extreem) links politiek vaarwater.

De centrale figuur in NBK is de activist René Danen, die ook de leiding had in bewegingen als Keer Het Tij en Nederlands Sociaal Forum. Medeoprichter was de Nederlands-Marokkaanse activist Abdou Menebhi, later voorman van de Stedelijke Marokkaanse Raad (SMR) en het Euro-Mediterraan Centrum Migratie & Ontwikkeling (Emcemo).

Een vooraanstaande NBK-activist is Miriyam Aouragh, prominent lid van de Internationale Socialisten (IS), een internationale trotskistische beweging die zeer actief is in straatdemonstraties.

5. Welke organisaties zitten in het Platform Stop Racisme en Uitsluiting?

De leden komen voornamelijk uit de links-activistische hoek, veelal uit de directe omgeving van de IS. Het eerste jaarverslag noemde onder meer de IS, NBK, het Komitee Marokkanen in Nederland (KMAN), Emcemo, het Nederlands Palestina Komitee (NPK), het Landelijk Beraad Marokkanen (LBM), Doorbraak en Grenzeloos. Bekende namen uit het Comité van Aanbeveling zijn schrijfster Anja Meulenbelt, oud-minister Hedy d’Ancona, oud-GroenLinkser en LBM-oprichter Mohammed Rabbae, columnist Thomas von der Dunk en cabaretier Vincent Bijlo. Woordvoerder is de oud-journalist en kritische Israël-blogger Maarten-Jan Hijmans.

6. Sinds wanneer herdenkt het CJO de Kristallnacht?

De Joodse organisaties organiseerden aanvankelijk eens in de vijf jaar een herdenking in Amsterdam. De eerste daarvan vond plaats in 2003. In 2008 hield het CJO een tweede bijeenkomst. Sinds 2011 organiseert het CJO elk jaar een herdenking. Het besluit om voortaan jaarlijks te herdenken werd vooral ingegeven door ergernis in Joodse kringen over de NBK-bijeenkomsten.

7. Wat gebeurde er in 2000?

In 2000 nam de gemeente Amsterdam het initiatief voor een bredere herdenking bij de Dokwerker, waaraan onder meer NBK, het CIDI en het Nederlands Auschwitz Comité (NAC) deelnamen. Kennelijk tegen de afspraken in betrok SMR-voorzitter Menebhi de toestand in Israël in zijn toespraak, waarop NAC-voorman Jacques Grishaver hem van het podium haalde. Na dit incident ging NBK weer alleen verder.

8. Waarom organiseerde NBK geen herdenkingen van 2002 tot en met 2007?

De Kristallnachtherdenking van november 2001 stond in het teken van de opkomst van Pim Fortuyn. In de maanden daarna voerde NBK, samen met de IS, een agressieve campagne tegen Fortuyn. IS en NBK riepen op tot een landelijke demonstratie tegen Fortuyn met “Stop de Hollandse Haider” als een van de leuzen. Op een NBK/IS-oproep daarvoor stond een foto van Fortuyn met een driehoek op zijn voorhoofd. Na de moord op 6 mei 2002 kreeg NBK het verwijt dat het mede door deze affiche de haat tegen Fortuyn had aangewakkerd. Pas in 2008, met de opkomst van Geert Wilders, voelde NBK zich weer geroepen om de Kristallnacht te herdenken.

9. Waardoor is er zoveel ophef sinds 2008?

NBK kreeg vooral veel kritiek omdat het de Kristallnachtherdenking gebruikte voor politieke doeleinden. Alle toespraken in 2008 stonden bijvoorbeeld in het teken van Wilders, waardoor de herdenkers het verwijt kregen dat ze politiek bedreven over de rug van vermoorde Duitse Joden. In de jaren daarna ging het vaak over “islamofobie” en relatief weinig over het naoorlogse antisemitisme.

Steen des aanstoots vormde ook de prominente aanwezigheid van IS-leden en de nauwe samenwerking tussen NBK en IS. In maart 2004 organiseerde IS, samen met de antisemitische Arabisch-Europese Liga (AEL), Emcemo en het KMAN een herdenking op de Dam van de door Israël geliquideerde sjeik Ahmed Yassin, oprichter van de zeer antisemitische terreurbeweging Hamas. Onder de sprekers waren de bij NBK betrokken Aouragh en Menebhi. Volgens critici geeft het geen pas om de ene keer een antisemitische terrorist te herdenken, en de andere keer door antisemieten vermoorde Joden.

10. Maar die herdenking van Yassin was toch geen herdenking?

Volgens alle verslagen uit 2004 was het wel degelijk een herdenking van Ahmed Yassin. Het links-anarchistische blad De Fabel van de Illegaal schreef bijvoorbeeld over de herdenking door IS en AEL van de “religieuze fascist” Yassin. Pas jaren later gingen de betrokkenen opeens vertellen dat het geen herdenking van Yassin was geweest.

11. Maar dat was in 2004. Kun je dat het Platform nog in 2016 nadragen?

NBK duldde de Yassin-herdenkers al in 2008 in zijn gelederen. IS, Emcemo en KMAN zijn lid van het Platform. Zou het PSRU ook organisaties en personen toelaten die in 2004 betrokken zouden zijn geweest bij een herdenking van nazi-leider Rudolf Hess?

11. Wat kun je het Platform nog meer verwijten?

In de eerste jaren na 2011, toen het PSRU de organisatie overnam van NBK, hadden de herdenkingen een minder uitgesproken politiek karakter en kreeg de Kristallnacht zelf meer aandacht. In november 2015 evenwel besloot het PSRU echter om het optreden van Israël centraal te stellen. Dankzij een subsidie van Stichting Democratie en Media kwam het controversiële Arabische Knesset-lid Haneen Zoabi naar Nederland. Zoabi was in 2010 deelneemster aan de eerste Hamas-vloot richting Gaza. Opvallend was verder dat de notoire antisemitische rapper Appa in maart 2015 mocht spreken op een “antiracistische” manifestatie waar PSRU-organisaties volop bij betrokken waren. Veel Joden vragen zich af waarom Israël zo nodig aan de orde moet komen bij een herdenking van vermoorde Joden. De nauwe samenwerking met Hamas-sympathisanten en figuren als Appa doet helemaal de deur dicht.

13. Is de PSRU-bijeenkomst een “alternatieve” herdenking?

Nee, dat is onzin. Er bestaat geen officiële herdenking van de Kristallnacht. Het etiket “alternatief” is bedacht door tegenstanders van het Platform.

14. Waarom was er nu opeens sprake van een derde herdenking?

In het verleden waren er al stille protesten tijdens NBK-herdenkingen. De zelfbenoemde “Joods-Christelijke” evangelische pastor Ben Kok, die eindtijdverwachtingen koppelt aan het bestaan van Israël, droeg enkele keren een Israëlische vlag, soms bijgestaan door niet-religieuze tegenstanders van de NBK-IS-herdenkingen.

Het protest laaide op in 2015 toen tegenstanders van Zoabi’s aanwezigheid zich in de Platform-herdenking mengden. Dit jaar hadden deze Israël-sympathisanten vroegtijdig een claim gelegd op het Joodse verzetsmonument op het Waterlooplein. Door de aanmelding van deze herdenking was het Platform genoodzaakt een andere herdenkingsplek te zoeken.

15. Waardoor herdenken de “vrienden van Hamas” de Kristallnacht in een synagoge?

Door onoplettendheid van het bestuur van de Stichting Uilenburgersjoel. Deze oude synagoge, gelegen in een tussen 1940 en 1945 zwaar getroffen Joodse volksbuurt, werd na een langdurige restauratie in mei heropend door Van der Laan. Het gebouw wordt gebruikt voor Joodse religieuze en culturele manifestaties, maar ook verhuurd aan derden, bijvoorbeeld voor televisie-opnamen.

Stichtingsvoorzitter Maurits Jan Vink heeft de afgelopen jaren onder een steen gelegen en had kennelijk niet in de gaten wie hij in huis haalde. De wakker geschrokken Vink wilde vervolgens de herdenking alsnog afzeggen, maar hij moet hem onder dreiging van een kort geding toch door laten gaan.

16. Tegenstanders zouden dreigen met verstoring van de Platform-herdenking. Moet Van der Laan ingrijpen en de bijeenkomst verbieden?

Natuurlijk niet. Het laatste wat Van der Laan moet doen is zwichten voor (mogelijke) dreiging met geweld. Ook de politieke onderwereld van PSRU, IS en NBK heeft het recht om ongestoord haar stuitende bijeenkomsten te organiseren.

17. Waarom verplaatste Van der Laan de derde herdenking naar het Jonas Daniel Meijerplein?

In een brief aan Time to Stand up for Israel noemt hij de zorgen over de waardigheid van het Joodse verzetsmonument als voornaamste argument. Van der Laan neemt het de groepsleden kwalijk dat mede door hun oproepen de vorige Platform-herdenking – met het omstreden Knesset-lid Zoabi – werd verstoord. Daarnaast vermoedt hij dat de claim op het verzetsmonument (de Facebook-groep had de plek op drie dagen gereserveerd tussen 12 en 21 uur) alleen bedoeld was om het Platform dwars te zitten. Tenslotte is hij bezorgd voor wanordelijkheden doordat twee groepen aanspraak maken op de herdenkingsplaats. Hoewel dit laatste niet de hoofdreden was voor zijn aanwijzing, wekt Van der Laan toch de indruk in dit geval wel te wijken voor een eventuele geweldsdreiging.

18. Waarom bedacht Van der Laan dit pas twee dagen van tevoren?

Een goede vraag waarop alleen Van der Laan het antwoord weet. Alle argumenten voor de verplaatsing waren al bekend toen de Facebookgroep op 10 november 2015 – de dag na de Platform-bijeenkomst met Zoabi – de “derde herdenking” aanmeldde bij de gemeente Amsterdam. Van der Laan heeft bijna een jaar gewacht voor hij met de indieners een gesprek voerde, maar ondertussen moest het Platform wel weg van het Waterlooplein. Wellicht vond Van der Laan dat eigenlijk wel prima gezien de wijdverbreide ergernis over de kaping van de Jodenvervolging door extreemlinkse groepen. Vervolgens heeft Van der Laan niet voorzien dat het Platform zou neerstrijken in de Uilenburgersjoel en daarmee voor blijvende ophef ging zorgen.

19. Komt het nog goed?

Het zou mooi zijn als het Platform eindelijk zou beseffen dat het met deze herdenkingen veel mensen op hun hart trapt. Er zijn zoveel andere gelegenheden en dagen in het jaar, waarop de deelnemende organisaties alle aandacht kunnen geven aan racisme en/of de toestand in Palestina. Gezien de heersende obsessie met Joden en Israël blijft dit een vrome wens van mijn kant. René Danen, Anja Meulenbelt en de Internationale Socialisten zullen hun speeltje nooit meer afstaan.

Rotterdamse imam neemt voor tweede keer deel aan Qaradawi’s fatwaraad

Door Carel Brendel, 4 november 2016

Azzedine Karrat (rood omcirkeld) bij de European Council for Fatwa and Research. Achter de bestuurstafel onder anderen Al-Qaradawi, Al-Qaradaghi en Halawa.

Azzedine Karrat (rood omcirkeld) bij de European Council for Fatwa and Research. Achter de bestuurstafel onder anderen Al-Qaradawi, Al-Qaradaghi en Halawa.

AANVULLING: Alle sprekers op een rij.

Voor de tweede keer woonde Azzedine Karrat een bijeenkomst bij van de European Council for Fatwa and Research, een adviesraad van de Europese Moslimbroeders. De Rotterdamse imam is een beminnelijk man, maar dat geldt niet voor de politiek-religieuze beweging waarvan hij deel uitmaakt.

Azzedine Karrat, imam van de Essalam Moskee in Rotterdam, ontving vorige maand “een mooi geschenk” van sheik Salman al-Ouda. De Saoedische islamprediker met 10,4 miljoen Twitter-volgers overhandigde hem een exemplaar met persoonlijke opdracht van zijn boek How to Disagree.

Een dag later deelde Karrat “een prachtig advies” van sheik Mohamed al-Hassan Ould Dedew aan de jongeren in Nederland. Ould Dedew, een islamitische leider uit Mauritanië, drukte de Nederlandse moslims op het hart om vast te houden aan hun geloof, waarschuwde hen voor begeertes en lusten, en drong er op aan zich ver te houden van extremisme.

Interessante vraag: waar liepen Karrat, Al-Ouda en Ould Dedew elkaar tegen het lijf? Het antwoord is te vinden op de website van het Islamic Cultural Centre of Ireland (ICCI) in Dublin, tevens hoofdkwartier van de European Council for Fatwa and Research (ECFR), een afdeling van de Moslimbroederschap in Europa (FIOE) die religieuze adviezen en richtlijnen verstrekt aan moslims in het Westen. Uit ICCI-foto’s blijkt dat de drie aanwezig waren op de 26ste ECFR-jaarvergadering in Istanbul, voorgezeten door Yusuf al-Qaradawi, geestelijk leider van de Moslimbroeders. Op een van de foto’s zit Karrat in zijn karakteristieke djellaba in het linker rijtje van de vergaderzaal.

Voor Karrat is het alweer de tweede deelname aan de ECFR-beraadslagingen. In 2014 maakte hij zijn debuut in Istanbul. Hij ging toen op de foto met onder anderen voorzitter Al-Qaradawi en algemeen secretaris, tevens ICCI-imam Hussein Halawa. ICCI (pdf) is trouwens een zustermoskee van Essalam. Beide centra zijn gefinancierd door de Al-Maktoum Foundation uit Dubai. Nooh al-Kaddo, topman bij ICCI, geldt tevens als de sterke man in het Essalam bestuur. Zoals Rotterdamse kranten zelden of nooit melden, zijn beide moskeeën verbonden aan de Moslimbroederschap. Karrat’s aanwezigheid bij de Europese fatwaraad staat niet op zichzelf.

Lees de rest van dit artikel »

‘Geheime’ pro-ISIS nieuwsgroep Staatsnieuws duikt opnieuw op

Door Carel Brendel, 1 november 2016

image538

De Leidse student Shabir Burhani mag dan een rare duikelaar zijn die binnenkort aan het werk moet voor de Nederlandse gemeenschap wegens het versturen van opruiende tweets, dat neemt niet weg dat de als Maiwand al-Afghani bekende activist soms het gelijk aan zijn zijde heeft.

Eind vorig jaar verspreidde Burhani via zijn eigen sociale media een waarschuwing onder de kop “Geheime facebook pagina/groep met de naam ‘Staatsnieuws’ verspreid (sic) actief IS propaganda in Nederland!” De waarschuwing gold het gedrag van de Twitteraar Ibrahiem Awwad in wie Burhani het voormalige Straat Dawah-lid Abdullah West herkende, die op zijn beurt volgens Vrij Nederland als Keith R. voorkomt in het Context-dossier rond de Haagse jihadzaak.

Abdullah West, aldus Burhani, “moet Allah vrezen en stoppen met zijn geheime IS khawarij supporters Facebook pagina Staatsnieuws”. (Khawarij, extremisten uit de begintijd van de islam, is de scheldnaam voor ISIS in “gematigde” jihadkringen).

Wat was er aan de hand volgens Burhani? Zijn uitleg: “In de geheime Facebook pagina ‘Staatsnieuws’ wordt actief IS propaganda verspreid. Ook wordt daar takfir (iemand afvallig verklaren, CB) gedaan op moslims en geroddeld en gelasterd. Ik vind dat ze daar onmiddellijk mee moeten stoppen. Anders komen er maatregelen. Bovendien verschillen ze niet veel in hun domheid, onwetendheid, kinderachtigheid en verdorven gedrag met die IS cheerleaders uit Engeland die memes en neppe pagina’s maken om moslims met wie ze van mening verschillen zwart te maken. Als deze mensen zo doorgaan, dan zullen ze ook hier vernederd worden en bestraft door Allah zoals hun voorlopers.”

Of het de straf was van Allah of de strenge hand van Facebook weet ik niet, maar kort na Burhani’s waarschuwing verdween Staatsnieuws van het toneel. R. en zijn andere, niet-geheime Facebook groep De Zuivere Aanbidding kregen ondertussen alle ruimte voor het organiseren van activiteiten in de Amsterdamse El Tawheed moskee, ook al lijkt het onwaarschijnlijk dat de leiding van deze salafistische moskee niet op de hoogte is van R.’s radicale opvattingen.

Op het eerste gezicht is De Zuivere Aanbidding vooral een orthodox-salafistische club. De oplettende lezer ontdekt echter met regelmaat teksten van jihad-ideoloog Anwar al-Awlaki tussen de vrome adviezen door. Op de website van De Zuivere Aanbidding staat zelfs een theologische rechtvaardiging voor het ISIS-kalifaat.

De naam Staatsnieuws dook voor het eerst op in het najaar van 2014, kort na de sluiting van het virtuele jihadclubhuis De Ware Religie. Maar van Staatsnieuws werd sinds Burhani’s donderpreek weinig meer vernomen. Toch bestaat de groep nog steeds, of opnieuw. Afgelopen weekeinde plaatste R. oproepen aan zijn volgers om StaatsNieuws te volgen op Telegram, een berichtendienst voor het uitwisselen van versleutelde boodschappen.

Staatsnieuws was ooit, in de jaren 80 van de vorige eeuw, de mediatak van de Politieke Vleugel van de Kraakbeweging. R. heeft het in dit geval echter niet over de legendarische krakers Theo en Jack uit de Amsterdamse Staatsliedenbuurt. Ook pleegt hij geen “domrechtse” satire op het NOS Journaal. Gezien de foto van Abu Mohammad al-Adnani, de onlangs gesneuvelde mediachef van ISIS, bij een inmiddels door R. verwijderde boodschap over StaatsNieuws, gaat het in dit geval gewoon om propaganda voor de Islamitische Staat.

NRC verkoopt politieke praat van Internationale Socialisten als serieuze wetenschap

Door Carel Brendel, 26 oktober 2016

NRC-versluiering van politieke achtergronden.

NRC-versluiering van politieke achtergronden.

“Stel je voor. Als we nu al uiteenlopende meningen gaan afdrukken op opiniepagina’s. Waar eindigt dit toch?” Met deze dooddoener reageerde NRC-hoofdredacteur Peter Vandermeersch gisteravond op een losbarstend Twitterstormpje. Aanleiding was het opiniestuk Een echte feminist komt juist op voor moslima’s van de hand van Donya Alinejad, Domitilla Olivieri en Catherine Black over het veelbesproken boek Heilige Identiteiten van Machteld Zee.

Uiteenlopende meningen? Ja Graag! Maar de lezer mag op zijn minst verwachten dat de auteurs van dergelijke opiniestukken zich bij hun redeneringen aan de feiten houden en geen onjuiste beweringen doen over hun tegenstanders. Een tweede vereiste is dat de uiteenlopende meningen niet onder een valse vlag worden opgediend. Aan beide minimum vereisten voldoet de bijdrage van het drietal niet.

Alinejad, Olivieri en Black beweren bijvoorbeeld dat de ideeën over de islam van Zee (en feministische medestanders als Jolande Withuis en Elma Drayer) “steeds meer lijken op die van rechts populistische partijen. Hun speerpunten vormen hetzelfde rijtje. Keulen, de sharia, vrouwenbesnijdenis, hoofddoeken.”

Natuurlijk, de aanrandingen tijdens de nieuwjaarsnacht in Keulen waren heel vervelend. Maar weet u wel dat “seksueel geweld tegen vrouwen ook stevig geworteld is in de westerse cultuur”? Kijk maar naar Donald Trump!

De drie zetten Ayaan Hirsi Ali (die inmiddels pleit voor de in zeer rechtse kringen als onmogelijk beschouwde hervorming van de islam) weg als “neoconservatieve ideoloog met zeer rechtse praatjes”. Vervolgens schrijven Alinejad, Olivieri en Black: “Haar persoonlijke levensverhaal, en genitale verminking van vrouwen in het algemeen, wordt als voorbeeld gebruikt om het meest barbaarse patriarchale geweld te verbinden aan de islam. Maar steun aan vrouwen die strijden voor het terugdringen van dit geweld, vraagt de bereidheid in te gaan op de complexe werkelijkheid van genitale verminking en de specifieke rollen die het heeft in verschillende culturen en geloven, waar de islam er maar een van is.”

Ook het dragen van een hoofddoek moeten we vooral in de “context” zien. Wie dat niet doet, maakt zich schuldig aan “koloniaal denken”. Een leuke opsteker voor de vrouwen die in talloze landen met strenge islamitische regimes onder levensgevaar strijden voor het recht om geen hoofddoek of niqab of boerka te dragen.

Lees de rest van dit artikel »

Machteld Zee komt voor open doel, maar verzuimt om de bal in te schieten

Door Carel Brendel, 20 oktober 2016

Gebouw van de Islamic Sharia Council in Londen.

Gebouw van de Islamic Sharia Council in Londen.

De Machteld Zee-discussie woedt verder. De Leidse onderzoekster waarschuwt volkomen terecht voor de missiedrang van de politieke islam. Helaas moet ik vaststellen dat Zee tijdens haar onderzoek belangrijk bewijsmateriaal rond de Islamic Sharia Council niet goed heeft onderzocht.

“Hoe Machteld Zee haar eigen debat doodslaat”, kopte de Volkskrant dinsdag boven een artikel van verslaggever Toine Heijmans. Na lezing van het veelbesproken Heilige Identiteiten concludeerde Heijmans dat Zee een “bozig boek” heeft geschreven dat “goed onderzoek in de weg staat”.

Omdat Zee geen trek had in een interview, reisde Heijmans af naar Culemborg voor een gesprek met Halim el Madkouri, die al vele jaren allerlei stromingen binnen de politieke islam zeer kritisch volgt. De verrassende uitkomst: afgezien van de toon geeft El Madkouri de schrijfster op belangrijke punten gelijk.

El Madkouri waarschuwde de Nederlandse overheid zes jaar geleden tegen invoering van de (door Zee in Engeland onderzochte) shariaraden. Officieel bestaan die niet maar volgens de Culemborger zijn er wel “nep-imams, werkend in de schaduw”.

Net als Zee ziet El Madkouri achter de komst van predikers, de financiering van moskeeën en de opzet van allerlei organisaties “een plan om Europa te islamiseren”. Maar betoogt hij, het is de orthodoxen vooral te doen om het “herislamiseren” van moslims die in hun ogen te ver zijn losgezongen van de islam.

Ik denk dat El Madkouri hier een punt heeft. Je hoeft bijvoorbeeld alleen maar naar de doelstellingen van de islamitische jongerengroep ProMoslim te kijken. De club is opgericht omdat “door verscheidene redenen vele Nederlandse moslims de Islamitische mentaliteit en denkwijze hebben ingeruild voor de wereldse mentaliteit. De jongeren van ProMoslim streven ernaar om de Islamitische denkwijze weer te doen opwekken in Nederland.” Een van de eerste activiteiten van het in 2013 opgerichte ProMoslim was het uitnodigen van de omstreden Britse prediker Haitham al-Haddad, die tot voor kort was verbonden aan de Islamic Sharia Council (ISC) in Londen.

Overigens, maakt u zich geen illusies. Waarschuwingen voor de onaangename kanten van de islam zijn in deugende kringen hoe dan ook ongewenst. Het maakt niet uit of de boodschapper een “witte” Nederlander is of een immigrant met een moslim achtergrond; evenmin of de toon hard of juist verzoenend is; en ook al niet of je de hele islam en alle moslims op de korrel neemt, of je beperkt tot de groeperingen – (jihadi) salafisten, Moslimbroeders, Hizb ut-Tahrir – die uit de islam hebben geput om hun eigentijdse politieke ideologie te creëren.

Lees de rest van dit artikel »

Machteld Zee waarschuwt volkomen terecht voor de politieke islam

Door Carel Brendel, 11 oktober 2016

Op 28 juli 2007 zond Qatar TV een toespraakje uit van Yusuf al-Qaradawi, de geestelijk leider van de Moslimbroeders. Al-Qaradawi ging in op een vraag over de hadith (overlevering van de profeet Mohammed) die voorspelt dat de islam Rome zal veroveren. Betekende dit dat “wij” (de moslims) opnieuw de Europeanen zullen verslaan”?

Al-Qaradawi antwoordde: “De verovering van Rome – de verovering van Italië, van Europa – betekent dat de islam naar Europa zal terugkeren. Zal deze verovering per se via een oorlog plaatsvinden? Nee. Er bestaat ook zoiets als een vreedzame verovering.”

Al-Qaradawi legde verder uit: “De vreedzame verovering is gefundeerd in deze religie, en daarom verwacht ik dat de islam Europa zal veroveren, zonder haar toevlucht te nemen tot het zwaard of oorlog. Zij zal dit doen door middel van dawah [islamitische missie, CB] en ideologie. Europa is ongelukkig met het materialisme, met de filosofie van losbandigheid, en met de immorele overwegingen die de wereld regeren – overwegingen van eigenbelang en genotzucht. Het is hoog tijd dat Europa ontwaakt en een uitweg vindt. Europa zal geen andere reddingsboot dan de islam vinden.”

“De islam zal Europa redden van het woedende materialisme waaraan het lijdt. De losbandigheid, die mannen toelaat om met mannen te trouwen, en vrouwen met vrouwen te trouwen, is huiveringwekkend. Alle religies veroordelen dit. [De Islam] is in staat om Europa en het gehele Westen de volgende wereld te geven, zonder hen deze wereld te ontzeggen. Zij kan hen het geloof geven zonder hen de wetenschap te ontzeggen. Zij kan hen de waarheid geven, zonder hen de macht te ontzeggen. Het kan hen verbinden met de hemel, zonder hen van de aarde weg te scheuren. Het kan hen de geest geven, zonder hen de materie te ontzeggen. De boodschap van de islam is een boodschap van mondiaal evenwicht, en daarom geloof ik dat de volgende
verovering zal plaatsvinden door middel van dawah. Maar uiteraard moeten de moslims in actie komen om deze wereld te veroveren.”

In november 2001 vielen Zwitserse en Italiaanse speurders enkele villa’s binnen in de grensplaats Campione d’Italia op zoek naar de bewijzen van mogelijke terreurfinanciering door de Moslimbroeders Ghaleb Himmat en Yousef Nada. Bij de inbeslaggenomen spullen was ook een Arabisch document (pdf), gedateerd op 1 december 1982, waarvan de titel in het Engels is vertaald als “Towards a worldwide strategy of Islamic policy.”

Het document staat inmiddels bekend als “Het Project”. Volgens Moslimbroederschap-expert Lorenzo Vidino (The New Brotherhood in the West) vormden de plannen “een perfecte beschrijving” van wat deze religieus-politieke beweging in de decennia erna heeft gedaan: het opzetten van een bloeiend netwerk van islamitische organisaties. “Dankzij hun (financiële) bronnen, activisme en opmerkelijke intellectuele capaciteiten, hebben groepen met historische banden met de Moslimbroederschap andere groepen vaak overschaduwd bij het beïnvloeden van de moslimgemeenschap.”

Zowel aan de toespraak van Qaradawi als aan de vondst van Het Project moest ik denken toen de ophef ontstond rond Heilige identiteiten van Machteld Zee, de Nederlandse bewerking van haar proefschrift over Britse shariaraden. Aanjager van de opwinding was een interview door Algemeen Dagblad-journalist Wierd Duk met de kop “Achter islamisering zit een plan.” Daarnaast meldde Duk dat volgens Zee de Moslimbroederschap uit was op “werelddominantie”. Een derde punt van commotie was Zee’s stelling dat invloedrijke Westerse intellectuelen de criticasters van de islam ontmoedigen en zodoende de fundamentalisten helpen.

De linkse haatsite Krapuul en Joop-denker Mihai Martoio Ticu meenden dat Zee haar eigen Protocollen van de Wijzen van Zion had ontdekt. Ewout Klei beschuldigde Zee op website Jalta van “ondergangsretoriek,” waarbij hij eerlijk toegaf dat hij het boek nog niet had gelezen en zijn oordeel zou kunnen herzien. (Zie Update onderaan).

Het is vervelend voor degenen die Zee van complotdenken beschuldigen, maar Al-Qaradawi heeft zijn toespraak over de vreedzame verovering van Europa wel degelijk gehouden. Aan de vertaling uit het Arabisch hoeven we niet meer te twijfelen sinds Femke Halsema en haar team voor een NTR-serie ruimschoots van MEMRI clips gebruik maakten.

Deskundigen twijfelen evenmin aan de echtheid van “Het Project”. Vidino noemt het uitdrukkelijk in zijn boek. “Deugmedia” als de Volkskrant, Algemeen Dagblad, De Groene en Het Parool hebben Vidino de afgelopen jaren geciteerd als terrorisme-expert of als kenner van de internationale Moslimbroederschap. De Britse deskundige Alison Pargeter twijfelt in The Muslim Brotherhood, The Burden of Tradition evenmin aan de echtheid van het document. Anders dan De Protocollen van de Wijzen van Zion is het dus geen fabricaat van een geheime dienst.

Lees de rest van dit artikel »